يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِن تُطِيعُوا۟ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يَرُدُّوكُمْ عَلَىٰٓ أَعْقَـٰبِكُمْ فَتَنقَلِبُوا۟ خَـٰسِرِينَ﴿۱۴۹﴾

ای ایمان‌آوردگان، اگر از انکارورزان اطاعت کنید، شما را به گذشته [سیاه‌] بازگردانند و زیانکار خواهید شد(۱).

بَلِ ٱللَّهُ مَوْلَىٰكُمْ ۖ وَهُوَ خَيْرُ ٱلنَّـٰصِرِينَ﴿۱۵۰﴾

[نه آن قدرتهای پوشالی‌] بلکه خدا کارساز شماست و او بهترین یاری‌‌دهنده است.

سَنُلْقِى فِى قُلُوبِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ٱلرُّعْبَ بِمَآ أَشْرَكُوا۟ بِٱللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِۦ سُلْطَـٰنًا ۖ وَمَأْوَىٰهُمُ ٱلنَّارُ ۚ وَبِئْسَ مَثْوَى ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۱۵۱﴾

به زودی در دل انکارورزان هراس می‌افکنیم، از آن جهت که چیزی را [در قدرت‌] با خدا شریک دانستند که [خدا‌] هیچ اعتباری به آن نداده است. جایگاهشان آتش است؛ و [به راستی‌] جایگاه ستمگران ناگوار است.

وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ ٱللَّهُ وَعْدَهُۥٓ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِۦ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَـٰزَعْتُمْ فِى ٱلْأَمْرِ وَعَصَيْتُم مِّنۢ بَعْدِ مَآ أَرَىٰكُم مَّا تُحِبُّونَ ۚ مِنكُم مَّن يُرِيدُ ٱلدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ ٱلْـَٔاخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۖ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ ۗ وَٱللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۱۵۲﴾

خدا وعده خود را که با شما نهاده بود به تحقّق رساند، آنگاه که [در آغاز نبرد اُحُد‌] دشمنان را [با چابکی‌] به قانونمندی او از پای درمی‌آوردید؛ تا وقتی که [به هوای غنایم، سنگرهای خویش را رها کردید و‌] در کار جنگ سست شدید و به نزاع پرداختید و پس از آنکه پیروزی مورد علاقه شما را [خدا‌] در برابرتان قرار داده بود، [در لحظه‌ای بحرانی‌] بنای نافرمانی گذاشتید؛ بعضی از شما خواهان دنیا و بعضی دیگر خواهان آخرت بودند؛ آنگاه خدا شما را از [تسلّط بر‌] آنان بازداشت تا شما را بیازماید؛ و از [نافرمانی‌] شما درگذشت؛ و خدا نسبت به مؤمنان افزون‌بخشی دارد(۱).

۞ إِذْ تُصْعِدُونَ وَلَا تَلْوُۥنَ عَلَىٰٓ أَحَدٍ وَٱلرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِىٓ أُخْرَىٰكُمْ فَأَثَـٰبَكُمْ غَمًّۢا بِغَمٍّ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوا۟ عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ أَصَـٰبَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ خَبِيرٌۢ بِمَا تَعْمَلُونَ﴿۱۵۳﴾

به یاد آرید زمانی را که [از دامنه اُحُد، در حال گریز‌] دور می‌شدید و به اَحَدی توجّه نداشتید و رسول شما را از پشت سر به [بازگشت‌] فرا می‌خواند، آنگاه [خدا‌] اندوه [شکست و ناکامی شما‌] را با اندوهی [دیگر که نتیجه پشیمانی از نافرمانی و شرم از رسول بود‌] جزا داد(۱) تا بر آنچه از دستتان رفت و رنجی که به شما رسید اندوهگین نشوید؛ [بلکه به اصلاح خود پردازید(۲)‌] و خدا به آنچه می‌کنید آگاه است.