وَلِيُمَحِّصَ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَيَمْحَقَ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۱۴۱﴾

و تا خدا مؤمنان را [در بوته آزمایش‌] پیراسته گرداند و انکارورزان را به نابودی کشاند.

أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا۟ ٱلْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ جَـٰهَدُوا۟ مِنكُمْ وَيَعْلَمَ ٱلصَّـٰبِرِينَ﴿۱۴۲﴾

مگر پنداشته‌اید [که تنها به صرف ادّعای ایمان‌] به بهشت داخل خواهید شد؟ در حالی که هنوز خدا تلاشگران و پایداران را از میان شما [در مقام آزمایش‌] نشناخته است(۱).

وَلَقَدْ كُنتُمْ تَمَنَّوْنَ ٱلْمَوْتَ مِن قَبْلِ أَن تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ﴿۱۴۳﴾

شما مرگ [در میدان جنگ‌] را قبل از آنکه با آن رویاروی شوید آرزو می‌کردید؛ و [فرصت‌] آن را [در جنگ اُحد‌] دریافتید، ولی [هراسناک‌] به تماشا ایستادید.

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ ٱلرُّسُلُ ۚ أَفَإِي۟ن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ ٱنقَلَبْتُمْ عَلَىٰٓ أَعْقَـٰبِكُمْ ۚ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ ٱللَّهَ شَيْـًٔا ۗ وَسَيَجْزِى ٱللَّهُ ٱلشَّـٰكِرِينَ﴿۱۴۴﴾

محمّد فقط رسولی است که قبل از او نیز رسولان [دیگری‌] گذشته‌اند؛ آیا اگر او [نیز‌] به مرگ یا شهادت درگذشت، شما به [باورهای‌] گذشته خود(۱) بازمی‌گردید؟ و هر که به گذشته بازگردد، هرگز گزند و زیانی به خدا نرساند؛ و خدا سپاسگزاران را پاداش خواهد داد.

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ كِتَـٰبًا مُّؤَجَّلًا ۗ وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ ٱلدُّنْيَا نُؤْتِهِۦ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ ٱلْـَٔاخِرَةِ نُؤْتِهِۦ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِى ٱلشَّـٰكِرِينَ﴿۱۴۵﴾

هیچ کس جز به قانونمندی خدا دستخوش مرگ نخواهد شد که [آن نیز‌] با قید وقت مقرّر شده است؛ هر که خواهان پاداش دنیا باشد، نصیبش خواهیم کرد(۱) و هر که خواهان پاداش آخرت باشد [نیز‌] نصیبش خواهیم کرد؛ و سپاسگزاران را پاداش[ی مخصوص‌] خواهیم داد.

وَكَأَيِّن مِّن نَّبِىٍّ قَـٰتَلَ مَعَهُۥ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا۟ لِمَآ أَصَابَهُمْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا۟ وَمَا ٱسْتَكَانُوا۟ ۗ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلصَّـٰبِرِينَ﴿۱۴۶﴾

چه بسیار پیامبرانی که خداپرستان فراوانی در کنارشان جنگیدند؛ و در مقابل دشواریهایی که در راه خدا به آنان می‌رسید، ضعف نشان ندادند و تن به زبونی و تسلیم ندادند؛ و خدا پایداران را دوست می‌دارد.

وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّآ أَن قَالُوا۟ رَبَّنَا ٱغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِىٓ أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَٱنصُرْنَا عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۱۴۷﴾

گفتارشان جز این نبود که: ‌صاحب‌اختیارا، گناهان و زیاده‌روی‌های ما را در امورمان ببخش و گامهای ما را ثبات‌بخش و ما را بر انکارورزان پیروز گردان.

فَـَٔاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ ثَوَابَ ٱلدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ ٱلْـَٔاخِرَةِ ۗ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۱۴۸﴾

خدا [هم‌] پاداش دنیا و پاداش نیکوی آخرت را به آنان ارزانی داشت، که خدا نیکوکاران را دوست می‌دارد.