يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱتَّقُوا۟ رَبَّكُمُ ٱلَّذِى خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَٰحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالًا كَثِيرًا وَنِسَآءً ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ٱلَّذِى تَسَآءَلُونَ بِهِۦ وَٱلْأَرْحَامَ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَقِيبًا﴿۱﴾

ای مردم، در برابر ‌صاحب‌اختیارتان پروا کنید که شما را از منشاء حیاتی واحد آفرید و زوجش را نیز از همان جنس(۱) آفرید و از آن دو، مردان و زنان بسیار [در زمین‌] پراکند؛ و در برابر خدایی پروا کنید که به [استناد موهبتهای‌] او از یکدیگر درخواست [و با یکدیگر همکاری‌] می‌کنید؛ و از [گسیختن روابط‌] خویشاوندی بپرهیزید که خدا مراقب شماست.

وَءَاتُوا۟ ٱلْيَتَـٰمَىٰٓ أَمْوَٰلَهُمْ ۖ وَلَا تَتَبَدَّلُوا۟ ٱلْخَبِيثَ بِٱلطَّيِّبِ ۖ وَلَا تَأْكُلُوٓا۟ أَمْوَٰلَهُمْ إِلَىٰٓ أَمْوَٰلِكُمْ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ حُوبًا كَبِيرًا﴿۲﴾

اموال یتیمان را [پس از بلوغ و رشد(۱)‌] به خودشان بازگردانید، بی‌آنکه مرغوب را با نامرغوب جابه جا کنید و اموال آنان را به ضمیمه اموال خود مخورید(۲)، که گناهی است بس بزرگ.

وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا۟ فِى ٱلْيَتَـٰمَىٰ فَٱنكِحُوا۟ مَا طَابَ لَكُم مِّنَ ٱلنِّسَآءِ مَثْنَىٰ وَثُلَـٰثَ وَرُبَـٰعَ ۖ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا۟ فَوَٰحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُكُمْ ۚ ذَٰلِكَ أَدْنَىٰٓ أَلَّا تَعُولُوا۟﴿۳﴾

اگر ترس داشتید که نتوانید درباره دختران یتیم [تحت سرپرستی خود، در صورت ازدواج با آنان‌] عدالت را رعایت کنید، با زنان [دیگر‌] که می‌پسندید ازدواج کنید(۱)؛ دو یا سه و [حداکثر‌] چهار همسر(۲)؛ و اگر [باز هم‌] ترس داشتید که [درباره همسران متعدد(۳)‌] نتوانید عدالت را رعایت کنید، تنها یک همسر اختیار کنید و یا به زن اسیری که [احیانا‌ً] در اختیار شماست [و با او ازدواج کرده‌اید(۴)، اکتفا کنید‌]؛ این [روش‌] نزدیکتر است به اینکه ستم نکنید.

وَءَاتُوا۟ ٱلنِّسَآءَ صَدُقَـٰتِهِنَّ نِحْلَةً ۚ فَإِن طِبْنَ لَكُمْ عَن شَىْءٍ مِّنْهُ نَفْسًا فَكُلُوهُ هَنِيٓـًٔا مَّرِيٓـًٔا﴿۴﴾

کابین زنان را با خشنودی و رغبت در اختیارشان قرار دهید، و[لی‌] اگر خودشان بخشی از آن را با طیب خاطر به شما بخشیدند، گوارا و نوشین از آن بهره برید.

وَلَا تُؤْتُوا۟ ٱلسُّفَهَآءَ أَمْوَٰلَكُمُ ٱلَّتِى جَعَلَ ٱللَّهُ لَكُمْ قِيَـٰمًا وَٱرْزُقُوهُمْ فِيهَا وَٱكْسُوهُمْ وَقُولُوا۟ لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوفًا﴿۵﴾

اموال [سفیهان تحت قیمومیت‌] خود را که خدا قوام زندگی شما [را هم در صورت استحقاق به آن‌] مقرّر داشته(۱)، به تصرّف [خودِ‌] سفیهان(۲) درنیاورید، و[لی‌] از [محلّ‌] آن، خوراک و لباس آنها را تأمین کنید و به شایستگی با آنها سخن گویید.

وَٱبْتَلُوا۟ ٱلْيَتَـٰمَىٰ حَتَّىٰٓ إِذَا بَلَغُوا۟ ٱلنِّكَاحَ فَإِنْ ءَانَسْتُم مِّنْهُمْ رُشْدًا فَٱدْفَعُوٓا۟ إِلَيْهِمْ أَمْوَٰلَهُمْ ۖ وَلَا تَأْكُلُوهَآ إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَن يَكْبَرُوا۟ ۚ وَمَن كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۖ وَمَن كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِٱلْمَعْرُوفِ ۚ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَٰلَهُمْ فَأَشْهِدُوا۟ عَلَيْهِمْ ۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ حَسِيبًا﴿۶﴾

یتیمان را [مراقبت و‌] آزمایش کنید تا به سن ازدواج برسند و اگر در آنها احساس رشد کردید، اموالشان را در اختیار خودشان قرار دهید و آن اموال را به زیاده‌روی و شتاب حیف و میل نکنید، [از بیم آن‌] که بزرگ شوند [و اموالشان را بازستانند‌]. هر که بی‌نیاز است، [از برداشت حق سرپرستی‌] خودداری کند؛ و هر که نیازمند است، در حدّ شایسته [از آن‌] استفاده نماید؛ و هنگامی که اموالشان را بازپس دادید، بر آنها گواه بگیرید؛ [گرچه‌] خدا به عنوان حسابرس کافی است.