فَٱسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّى لَآ أُضِيعُ عَمَلَ عَـٰمِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَىٰ ۖ بَعْضُكُم مِّنۢ بَعْضٍ ۖ فَٱلَّذِينَ هَاجَرُوا۟ وَأُخْرِجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِمْ وَأُوذُوا۟ فِى سَبِيلِى وَقَـٰتَلُوا۟ وَقُتِلُوا۟ لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّـَٔاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّـٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ثَوَابًا مِّنْ عِندِ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ عِندَهُۥ حُسْنُ ٱلثَّوَابِ﴿۱۹۵﴾
صاحباختیارشان به آنان [چنین] پاسخ داد که: من تلاش [های شایسته] هیچ یک از شما را چه مرد و چه زن - که همنوع یکدیگرید - تباه نخواهم کرد؛ پس کسانی که [از وطن خود] هجرت کردند و [یا] از خانههای خویش رانده شدند و در راه من آزار دیدند و جنگیدند و کشته شدند، قطعاً بدیهای آنان را میزدایم و به عنوان پاداشی از جانب خود، آنان را به باغهایی از [بهشت] درآورم که نهرها در دامن آن جاری است؛ و خداست که پاداش نیکو تنها در اختیار اوست.