أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ لَعَنَهُمُ ٱللَّهُ ۖ وَمَن يَلْعَنِ ٱللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُۥ نَصِيرًا﴿۵۲﴾

آنان کسانی هستند که خدا نفرینشان کرده است؛ و هر که را خدا نفرین کند، یاوری برای او نخواهی یافت.

أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِّنَ ٱلْمُلْكِ فَإِذًا لَّا يُؤْتُونَ ٱلنَّاسَ نَقِيرًا﴿۵۳﴾

مگر یهودیان سهمی از فرمانروایی دارند؟ در آن صورت هم از بذل پشیزی به مردم دریغ می‌ورزیدند(۱).

أَمْ يَحْسُدُونَ ٱلنَّاسَ عَلَىٰ مَآ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِۦ ۖ فَقَدْ ءَاتَيْنَآ ءَالَ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَءَاتَيْنَـٰهُم مُّلْكًا عَظِيمًا﴿۵۴﴾

یا اینکه به اشخاص[ی مثل پیامبر و گروندگانش‌]، به خاطر این [رسالت و قرآن‌] که خدا از افزون‌بخشی خود به آنها عطا کرده است حسد می‌ورزند؟! [با آنکه یهود هم از‌] خاندان ابراهیم [هستند و زمانی خود آنان‌] را کتاب و دانشِ توأم با بینش و فرمانروایی بزرگی بخشیدیم(۱).

فَمِنْهُم مَّنْ ءَامَنَ بِهِۦ وَمِنْهُم مَّن صَدَّ عَنْهُ ۚ وَكَفَىٰ بِجَهَنَّمَ سَعِيرًا﴿۵۵﴾

برخی از آنان به پیامبر گرویدند و برخی [دیگر مردم را‌] از [اقبال به‌] او بازداشتند؛ و دوزخ به عنوان آتش سوزان [برای آنان‌] کافی است.

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَـٰهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا۟ ٱلْعَذَابَ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَزِيزًا حَكِيمًا﴿۵۶﴾

کسانی که آیات ما را انکار کردند، به آتشی درآوریم‌شان که هر گاه پوستشان بسوزد، به پوست دیگر مجهزشان کنیم تا [همواره‌] مجازات را بچشند، که خدا فرا دستی است فرزانه.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّـٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ۖ لَّهُمْ فِيهَآ أَزْوَٰجٌ مُّطَهَّرَةٌ ۖ وَنُدْخِلُهُمْ ظِلًّا ظَلِيلًا﴿۵۷﴾

امّا مؤمنانِ نیک‌رفتار را در باغهایی [از بهشت‌] وارد می‌کنیم که نهرها در دامن آن جاری است و جاودانه در آن بسر برند، در آنجا همسرانی پاک [و زیبا‌] دارند(۱) و در سایه‌ای گسترده داخلشان کنیم.

۞ إِنَّ ٱللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤَدُّوا۟ ٱلْأَمَـٰنَـٰتِ إِلَىٰٓ أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ ٱلنَّاسِ أَن تَحْكُمُوا۟ بِٱلْعَدْلِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُم بِهِۦٓ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ سَمِيعًۢا بَصِيرًا﴿۵۸﴾

خدا به شما فرمان می‌دهد که امانتها را به اهلش بسپارید(۱)، و چون در میان مردم داوری کنید، عادلانه داوری کنید؛ خدا چه نیکو به شما اندرز می‌دهد؛ البته خدا شنوایی بیناست.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَطِيعُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُوا۟ ٱلرَّسُولَ وَأُو۟لِى ٱلْأَمْرِ مِنكُمْ ۖ فَإِن تَنَـٰزَعْتُمْ فِى شَىْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱلرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا﴿۵۹﴾

ای ایمان‌آوردگان، از خدا و رسول و متصدیان امور(۱) که از خودتان هستند، اطاعت کنید و هر گاه در امری دچار اختلاف شدید، اگر به خدا و روز واپسین باور دارید، آن را به [کتاب‌] خدا و [روش‌] رسول ارجاع دهید(۲)، که این بهتر و خوش‌فرجام‌تر است.