وَإِنِ ٱمْرَأَةٌ خَافَتْ مِنۢ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ أَن يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۚ وَٱلصُّلْحُ خَيْرٌ ۗ وَأُحْضِرَتِ ٱلْأَنفُسُ ٱلشُّحَّ ۚ وَإِن تُحْسِنُوا۟ وَتَتَّقُوا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا﴿۱۲۸﴾

اگر زنی از بی‌توجهی و رویگردانی شوهرش ترس داشت، ایرادی بر آنان نیست که [با پاره‌ای گذشتها‌] میان خود به گونه‌ای آشتی و سازش برقرار کنند؛ که سازش [با گذشت از برخی از حقوق‌] بهتر [از جدایی‌] است؛ نفوس در معرض بخل [و فرومایگی‌] قرار گرفته است [که اختلاف به سازش نمی‌انجامد(۱)‌]؛ و اگر نیکویی و پروا کنید، محقّقاً خدا از آنچه می‌کنید آگاه است.

وَلَن تَسْتَطِيعُوٓا۟ أَن تَعْدِلُوا۟ بَيْنَ ٱلنِّسَآءِ وَلَوْ حَرَصْتُمْ ۖ فَلَا تَمِيلُوا۟ كُلَّ ٱلْمَيْلِ فَتَذَرُوهَا كَٱلْمُعَلَّقَةِ ۚ وَإِن تُصْلِحُوا۟ وَتَتَّقُوا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَّحِيمًا﴿۱۲۹﴾

هرگز نمی‌توانید میان زنان [از همه جهات‌] به عدالت رفتار کنید، هرچند که مصرّ باشید؛ پس [لااقل از یکی‌] به تمامی دوری نکنید که او را بلاتکلیف رها سازید(۱)؛ و اگر سازش و پرهیزکاری کنید، [بدانید که‌] خدا آمرزگاری است مهربان.

وَإِن يَتَفَرَّقَا يُغْنِ ٱللَّهُ كُلًّا مِّن سَعَتِهِۦ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ وَٰسِعًا حَكِيمًا﴿۱۳۰﴾

اگر متارکه بین آنان [اجتناب ناپذیر‌] شد، [هیچ کدام خود را باخته تصوّر نکنند که‌] خدا هر یک را به توان خویش بی‌نیاز خواهد کرد، که خدا فراخی‌بخش و فرزانه است.

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۗ وَلَقَدْ وَصَّيْنَا ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ مِن قَبْلِكُمْ وَإِيَّاكُمْ أَنِ ٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ۚ وَإِن تَكْفُرُوا۟ فَإِنَّ لِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَنِيًّا حَمِيدًا﴿۱۳۱﴾

هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست، به شما و آنان که قبل از شما اهل‌کتاب بودند، سفارش کردیم که در برابر خدا پروا کنید(۱)؛ و اگر انکار ورزید [به خود زیان رسانده‌اید‌]؛ هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست؛ و خدا بی‌نیاز و شایسته ستایش است.

وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلًا﴿۱۳۲﴾

هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست؛ و خدا به عنوان کارگزار کافی است.

إِن يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ أَيُّهَا ٱلنَّاسُ وَيَأْتِ بِـَٔاخَرِينَ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ قَدِيرًا﴿۱۳۳﴾

ای مردم، اگر [خدا‌] بخواهد، شما را [از میان‌] می‌برد و افراد دیگری را می‌آورد(۱)؛ و خدا بر این کار تواناست.

مَّن كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ ٱلدُّنْيَا فَعِندَ ٱللَّهِ ثَوَابُ ٱلدُّنْيَا وَٱلْـَٔاخِرَةِ ۚ وَكَانَ ٱللَّهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا﴿۱۳۴﴾

هر که [فقط‌] پاداش دنیا را می‌خواهد، [بداند که‌] پاداش دنیا و آخرت در اختیار خداست(۱)؛ و خدا شنوا و بیناست.