وَمَا عَلَى ٱلَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَىْءٍ وَلَـٰكِن ذِكْرَىٰ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ﴿۶۹﴾

پرواپیشگان، مسؤول [سخنان‌] آنان نیستند؛ امّا [ضروریست که‌] تذکری بدهند، بسا که پروا کنند.

وَذَرِ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُوا۟ دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ ٱلْحَيَوٰةُ ٱلدُّنْيَا ۚ وَذَكِّرْ بِهِۦٓ أَن تُبْسَلَ نَفْسٌۢ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلِىٌّ وَلَا شَفِيعٌ وَإِن تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لَّا يُؤْخَذْ مِنْهَآ ۗ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أُبْسِلُوا۟ بِمَا كَسَبُوا۟ ۖ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌۢ بِمَا كَانُوا۟ يَكْفُرُونَ﴿۷۰﴾

کسانی را که دین خویش را به بازیچه و سرگرمی گرفته‌اند و زندگی دنیا فریبشان داده، به حال خود واگذار، [ولی همین قدر‌] با آیات قرآن به آنان یادآوری کن، تا کسی گرفتار [بازتاب‌] دستاورد خود نشود، که [در جهان واپسین‌] هیچ کس جز خدا کارساز و کمک کاری نخواهد داشت؛ و اگر [برای رهایی خویش بخواهد‌] با تمامی توان مجازاتش را بازخرید کند، پذیرفته نخواهد شد(۱)؛ آنان گرفتار عواقب دستاورد خود شده‌اند؛ و به خاطر انکارشان آشامیدنی ای از آب داغ و مجازاتی دردناک دارند.

قُلْ أَنَدْعُوا۟ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَىٰٓ أَعْقَابِنَا بَعْدَ إِذْ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ كَٱلَّذِى ٱسْتَهْوَتْهُ ٱلشَّيَـٰطِينُ فِى ٱلْأَرْضِ حَيْرَانَ لَهُۥٓ أَصْحَـٰبٌ يَدْعُونَهُۥٓ إِلَى ٱلْهُدَى ٱئْتِنَا ۗ قُلْ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلْهُدَىٰ ۖ وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۷۱﴾

بگو: با آنکه از هدایت الهی برخورداریم، آیا غیر خدا را که نفع و زیانی به حال ما ندارد [به نیایش‌] بخوانیم(۱) و به گذشته [سیاه‌] بازگردانده شویم؟ همچون کسی که یاران [با حُسن نیت‌]ی دارد که به راه درست دعوتش می‌کنند و می‌گویند: «به طرف ما بیا»، و[لی‌] شیاطین راهش را زده باشند و در زمین حیران مانده باشد؛ بگو: بی‌تردید هدایت [راستین‌]، هدایت خداست و فرمان یافته‌ایم در برابر ‌صاحب‌اختیار جهانیان تسلیم باشیم؛

وَأَنْ أَقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَٱتَّقُوهُ ۚ وَهُوَ ٱلَّذِىٓ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴿۷۲﴾

و [به یکدیگر سفارش کنیم‌] که: نماز برپا دارید و در برابر خدا پروا کنید؛ و اوست که [برای محاسبه‌] به پیشگاهش احضار(۱) خواهید شد.

وَهُوَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ بِٱلْحَقِّ ۖ وَيَوْمَ يَقُولُ كُن فَيَكُونُ ۚ قَوْلُهُ ٱلْحَقُّ ۚ وَلَهُ ٱلْمُلْكُ يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ ۚ عَـٰلِمُ ٱلْغَيْبِ وَٱلشَّهَـٰدَةِ ۚ وَهُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْخَبِيرُ﴿۷۳﴾

اوست که آسمانها و زمین را به حق [و باهدف‌] آفرید؛ و روزی که [برای برپایی رستاخیز‌] می‌گوید باش، می‌شود؛ کلامش حقیقت [محض‌] است؛ روزی که در صدادهنده بزرگ دمیده می‌شود، فرمانروایی خاصّ اوست؛ دانای نهان و آشکار است؛ و اوست فرزانه و آگاه.