وَمِنْهُم مَّن يَنظُرُ إِلَيْكَ ۚ أَفَأَنتَ تَهْدِى ٱلْعُمْىَ وَلَوْ كَانُوا۟ لَا يُبْصِرُونَ﴿۴۳﴾

برخی دیگر [در ظاهر‌] به تو چشم می‌دوزند؛ ولی مگر تو می‌توانی نابینایان(۱) را – که بصیرت هم ندارند – هدایت کنی(۲)؟

إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَظْلِمُ ٱلنَّاسَ شَيْـًٔا وَلَـٰكِنَّ ٱلنَّاسَ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ﴿۴۴﴾

خدا به مردم هیچ ستمی نمی‌کند، بلکه مردم خود در حق خویش ستم می‌کنند.

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَن لَّمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا سَاعَةً مِّنَ ٱلنَّهَارِ يَتَعَارَفُونَ بَيْنَهُمْ ۚ قَدْ خَسِرَ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِلِقَآءِ ٱللَّهِ وَمَا كَانُوا۟ مُهْتَدِينَ﴿۴۵﴾

روزی که [خدا‌] آنان را [در رستاخیز‌] احضار می‌کند، گویی فقط پاسی از روز را [در خاک(۱)‌] به سر برده‌اند، [به راحتی‌] یکدیگر را می‌شناسند(۲)؛ کسانی که لقای خدا [و رستاخیز‌] را دروغ شمردند، به راستی زیانکار گشتند و ‌‌راه‌یافته نبودند.

وَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ ٱلَّذِى نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ ٱللَّهُ شَهِيدٌ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ﴿۴۶﴾

اگر برخی از مجازاتهایی را که به آنان وعده داده‌ایم، [در حیاتت‌] به تو بنماییم، یا [قبل از آن‌] تو را [از دنیا‌] برگیریم، [در هر حال(۱)‌] بازگشتشان به پیشگاه ماست، آنگاه خدا گواه رفتار آنان است.

وَلِكُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولٌ ۖ فَإِذَا جَآءَ رَسُولُهُمْ قُضِىَ بَيْنَهُم بِٱلْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ﴿۴۷﴾

هر امّتی(۱) رسولی دارد؛ و چون رسولشان آمد، [مردم در برابر آنان موضع متفاوتی داشتند، آنگاه در روز رستاخیز‌] میان آنان به عدالت داوری شود و مورد ظلم قرار نخواهند گرفت(۲).

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۴۸﴾

می‌گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده[ی رستاخیز‌] کی فرا می‌رسد؟!

قُل لَّآ أَمْلِكُ لِنَفْسِى ضَرًّا وَلَا نَفْعًا إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۗ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ ۚ إِذَا جَآءَ أَجَلُهُمْ فَلَا يَسْتَـْٔخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ﴿۴۹﴾

بگو: من اختیار هیچ نفع و ضرری را برای خودم [هم‌] ندارم، جز آنچه خدا بخواهد؛ هر گروهی دورانی دارد؛ آنگاه که سرآمدشان فرا رسد، نه لحظه‌ای به تأخیر افتند و نه به پیش.

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَتَىٰكُمْ عَذَابُهُۥ بَيَـٰتًا أَوْ نَهَارًا مَّاذَا يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ ٱلْمُجْرِمُونَ﴿۵۰﴾

بگو: به نظر شما اگر مجازات او [به ناگاه‌] شب هنگام یا به روز فرا رسد، [چه راه گریزی دارید؟‌] بزهکاران چه چیز از آن مجازات را به شتاب می‌طلبند(۱)؟

أَثُمَّ إِذَا مَا وَقَعَ ءَامَنتُم بِهِۦٓ ۚ ءَآلْـَٔـٰنَ وَقَدْ كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ﴿۵۱﴾

آیا آنگاه(۱) که [مجازات‌] به وقوع پیوندد، باورش می‌کنید؟! اکنون(۲)؟! در حالی که [قبلاً‌] با شتاب [و استهزاء‌] خواستار [فرا رسیدن‌] آن بودید(۳).

ثُمَّ قِيلَ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذُوقُوا۟ عَذَابَ ٱلْخُلْدِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا بِمَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ﴿۵۲﴾

آنگاه به ستمگران گفته می‌شود: مجازات جاودان را بچشید؛ آیا جز در برابر دستاوردتان مورد کیفر قرار می‌گیرید؟

۞ وَيَسْتَنۢبِـُٔونَكَ أَحَقٌّ هُوَ ۖ قُلْ إِى وَرَبِّىٓ إِنَّهُۥ لَحَقٌّ ۖ وَمَآ أَنتُم بِمُعْجِزِينَ﴿۵۳﴾

از تو خبر می‌گیرند: آیا [وعده مجازات‌] حقیقت دارد(۱)؟ بگو: آری، سوگند به ‌صاحب‌اختیارم که محقّق [و قطعی‌] است؛ و شما [خدای را‌] به تنگ نخواهید آورد.