فَلَمَّآ أَن جَآءَ ٱلْبَشِيرُ أَلْقَىٰهُ عَلَىٰ وَجْهِهِۦ فَٱرْتَدَّ بَصِيرًا ۖ قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّىٓ أَعْلَمُ مِنَ ٱللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ﴿۹۶﴾

و چون بشارت‌‌دهنده آمد و پیراهن را بر چهره او افکند، بینا گشت؛ [و‌] گفت: مگر به شما نگفتم از [تدبیر و قدرت‌] خدا چیزهایی می‌دانم که شما نمی‌دانید؟!

قَالُوا۟ يَـٰٓأَبَانَا ٱسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَآ إِنَّا كُنَّا خَـٰطِـِٔينَ﴿۹۷﴾

گفتند: ای پدر، در مورد گناهانمان برای ما آمرزش بخواه که خطاکار بوده‌ایم.

قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّىٓ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴿۹۸﴾

گفت: از [درگاهِ‌] ‌صاحب‌اختیارم برای شما آمرزش خواهم خواست، که او بس آمرزگار و مهربان است.

فَلَمَّا دَخَلُوا۟ عَلَىٰ يُوسُفَ ءَاوَىٰٓ إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَقَالَ ٱدْخُلُوا۟ مِصْرَ إِن شَآءَ ٱللَّهُ ءَامِنِينَ﴿۹۹﴾

و چون بر یوسف وارد شدند، پدر و مادرش را در کنار خود جای داد و گفت: با امنیت به مصر درآیید، إن شاءاللّه(۱).

وَرَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى ٱلْعَرْشِ وَخَرُّوا۟ لَهُۥ سُجَّدًا ۖ وَقَالَ يَـٰٓأَبَتِ هَـٰذَا تَأْوِيلُ رُءْيَـٰىَ مِن قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّى حَقًّا ۖ وَقَدْ أَحْسَنَ بِىٓ إِذْ أَخْرَجَنِى مِنَ ٱلسِّجْنِ وَجَآءَ بِكُم مِّنَ ٱلْبَدْوِ مِنۢ بَعْدِ أَن نَّزَغَ ٱلشَّيْطَـٰنُ بَيْنِى وَبَيْنَ إِخْوَتِىٓ ۚ إِنَّ رَبِّى لَطِيفٌ لِّمَا يَشَآءُ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْعَلِيمُ ٱلْحَكِيمُ﴿۱۰۰﴾

پدر و مادر خود را بر تخت نشاند و همگان به خاطر او در حال ابراز فروتنی [به زمین‌] افتادند؛ آنگاه گفت: پدرم(۱)، این تعبیر خواب پیشین من است(۲) که ‌صاحب‌اختیارم آن را تحقّق بخشید؛ و آنگاه که از زندان خارجم کرد و شما را، پس از فتنه گری شیطان میان من و برادرانم، از صحرا [به این منطقه‌] آورد، در حق من احسانِ [فراوان‌] کرد؛ بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار من در هر موردی که بخواهد باریک‌بین است؛ و اوست که دانا و فرزانه است.

۞ رَبِّ قَدْ ءَاتَيْتَنِى مِنَ ٱلْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِى مِن تَأْوِيلِ ٱلْأَحَادِيثِ ۚ فَاطِرَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ أَنتَ وَلِىِّۦ فِى ٱلدُّنْيَا وَٱلْـَٔاخِرَةِ ۖ تَوَفَّنِى مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۱۰۱﴾

‌صاحب‌اختیارا، بهره‌ای از فرمانروایی به من بخشیدی و پیش‌بینی نتیجه رویدادها و تعبیر خوابها را آموختی(۱)؛ ای آفریننده آسمانها و زمین، تنها تو کارساز من در دنیا و آخرت هستی؛ جان مرا در حال تسلیم [در برابر خودت(۲)‌] بگیر و به شایستگان ملحق فرما.

ذَٰلِكَ مِنْ أَنۢبَآءِ ٱلْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ ۖ وَمَا كُنتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوٓا۟ أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ﴿۱۰۲﴾

این [سرگذشت‌] از اخبار غیب است که بر تو وحی می‌کنیم؛ و هنگامی که [آن برادرانِ نابکار‌] دسیسه‌کنان همداستان شدند(۱)، در کنارشان حضور نداشتی.

وَمَآ أَكْثَرُ ٱلنَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ﴿۱۰۳﴾

و[لی‌] بیشتر مردم هرچند تو اصرار داشته باشی، ایمان نمی‌آورند(۱).