وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِٱلسَّيِّئَةِ قَبْلَ ٱلْحَسَنَةِ وَقَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِمُ ٱلْمَثُلَـٰتُ ۗ وَإِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِّلنَّاسِ عَلَىٰ ظُلْمِهِمْ ۖ وَإِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ ٱلْعِقَابِ﴿۶﴾

قبل از [توجّه به‌] رحمت، شتابزده [و با تمسخر‌] از تو درخواست مجازات دارند(۱)، با اینکه قبل از آنان بلاهای عبرت‌آوری بوده است؛ و ‌صاحب‌اختیار تو نسبت به مردم - با همه ستمگریشان آمرزش دارد؛ و [در عین حال‌] ‌سخت‌کیفر است.

وَيَقُولُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْهِ ءَايَةٌ مِّن رَّبِّهِۦٓ ۗ إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرٌ ۖ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ﴿۷﴾

انکارورزان می‌گویند: چرا معجزه‌ای از ‌صاحب‌اختیارش بر او نازل نشده است(۱)؟ تو تنها هشداردهنده‌ای و هر گروهی راهنمایی دارد(۲).

ٱللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ أُنثَىٰ وَمَا تَغِيضُ ٱلْأَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ ۖ وَكُلُّ شَىْءٍ عِندَهُۥ بِمِقْدَارٍ﴿۸﴾

خدا از حمل هر ماده‌ای آگاه است(۱) و نیز از هر چه رحمها(۲) جذب می‌کنند و هرچه [در خود می‌پرورند و‌] فزونی می‌یابند؛ و هر چیزی نزد او اندازه [و حساب‌] معینی دارد.

عَـٰلِمُ ٱلْغَيْبِ وَٱلشَّهَـٰدَةِ ٱلْكَبِيرُ ٱلْمُتَعَالِ﴿۹﴾

دانای نهان و آشکار است و بزرگ و والاست(۱).

سَوَآءٌ مِّنكُم مَّنْ أَسَرَّ ٱلْقَوْلَ وَمَن جَهَرَ بِهِۦ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍۭ بِٱلَّيْلِ وَسَارِبٌۢ بِٱلنَّهَارِ﴿۱۰﴾

هر که از شما سخن به راز گوید یا آشکار، و به شب پنهان گردد یا در روز روان، [برای او‌] بی‌تفاوت است(۱).

لَهُۥ مُعَقِّبَـٰتٌ مِّنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ يَحْفَظُونَهُۥ مِنْ أَمْرِ ٱللَّهِ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ ۗ وَإِذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِقَوْمٍ سُوٓءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُۥ ۚ وَمَا لَهُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَالٍ﴿۱۱﴾

انسان فرشتگانی پی آیند دارد که از پیشِ رو و از پشتِ سر به فرمان خدا محافظتش می‌کنند(۱). خدا وضع هیچ گروهی را تغییر نخواهد داد تا آنگاه که آنچه را در ضمیر خود دارند(۲) تغییر دهند؛ و زمانی که خدا بر گروهی [به سبب اعمالشان‌] اراده بلایی کند(۳)، برگشت ندارد؛ و در برابر خدا کارسازی نخواهند داشت.

هُوَ ٱلَّذِى يُرِيكُمُ ٱلْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنشِئُ ٱلسَّحَابَ ٱلثِّقَالَ﴿۱۲﴾

اوست که [رعد و‌] برق را برای ترس و امید به شما می‌نماید و ابرهای گرانبار را پدید می‌آرد(۱).

وَيُسَبِّحُ ٱلرَّعْدُ بِحَمْدِهِۦ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِۦ وَيُرْسِلُ ٱلصَّوَٰعِقَ فَيُصِيبُ بِهَا مَن يَشَآءُ وَهُمْ يُجَـٰدِلُونَ فِى ٱللَّهِ وَهُوَ شَدِيدُ ٱلْمِحَالِ﴿۱۳﴾

رعد [و برق با برکات و نتایج خود، به زبان حال‌] با ستایش، او را تقدیس می‌کنند و فرشتگان [نیز‌] از هیبت او. صاعقه‌ها(۱) را می‌فرستد و آن را بر هر که بخواهد، می‌بارد، در حالی که آنها به مجادله [لجوجانه‌] درباره خدای ‌سخت‌کیفر سرگرمند.