لَهُۥ دَعْوَةُ ٱلْحَقِّ ۖ وَٱلَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِۦ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَىْءٍ إِلَّا كَبَـٰسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى ٱلْمَآءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَـٰلِغِهِۦ ۚ وَمَا دُعَآءُ ٱلْكَـٰفِرِينَ إِلَّا فِى ضَلَـٰلٍ﴿۱۴﴾

تنها اوست که سزاوار مناجات است؛ و کسانی که غیر او را [به راز و نیاز‌] می‌خوانند، هیچ پاسخی به آنان نمی‌دهند(۱)، مگر همچون کسی که دو دست خویش را به سوی آبی [که در دوردست قرار گرفته‌] گشاید تا به دهانش برسد، در حالی که هرگز نخواهد رسید؛ و نیایش انکارورزان جز در تباهی نیست.

وَلِلَّهِ يَسْجُدُ مَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَظِلَـٰلُهُم بِٱلْغُدُوِّ وَٱلْـَٔاصَالِ ۩﴿۱۵﴾

هر که [و هر چه(۱)‌] در آسمانها و زمین است و [حتّی‌] سایه‌هاشان، خواه و ناخواه، بامداد و شبانگاه(۲) [با تبعیت گریزناپذیر از قوانین تکوین جهان‌] در مقابل خدا خاضع [و تسلیم(۳)‌] است.

قُلْ مَن رَّبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ قُلِ ٱللَّهُ ۚ قُلْ أَفَٱتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِۦٓ أَوْلِيَآءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى ٱلْأَعْمَىٰ وَٱلْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِى ٱلظُّلُمَـٰتُ وَٱلنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا۟ لِلَّهِ شُرَكَآءَ خَلَقُوا۟ كَخَلْقِهِۦ فَتَشَـٰبَهَ ٱلْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ ٱللَّهُ خَـٰلِقُ كُلِّ شَىْءٍ وَهُوَ ٱلْوَٰحِدُ ٱلْقَهَّـٰرُ﴿۱۶﴾

[از مشرکان‌] باز پرس که ‌صاحب‌اختیار آسمانها و زمین چه کسی است؟ [در مقابل سکوت یا مغلطه آنان‌] بگو: خداست؛ آنگاه بگو: چگونه کارسازهایی در برابر خدا انتخاب کرده‌اید که قادر به تأمین هیچ نفع و ضرری برای خودشان هم نیستند؟ بگو: آیا نابینا و بینا برابرند، یا تاریکیها و روشنی یکسان است؟ مگر همسانهایی [در قدرت و تدبیر‌] برای خدا فرض کرده‌اند که به سان او آفرینشی داشته‌اند(۱) و در نتیجه امر آفرینش بر آنان مشتبه شده است؟ بگو: خدا آفریننده هر چیزی است و او یگانه قهّار است.

أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌۢ بِقَدَرِهَا فَٱحْتَمَلَ ٱلسَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۚ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِى ٱلنَّارِ ٱبْتِغَآءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَـٰعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهُۥ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ ٱللَّهُ ٱلْحَقَّ وَٱلْبَـٰطِلَ ۚ فَأَمَّا ٱلزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَآءً ۖ وَأَمَّا مَا يَنفَعُ ٱلنَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى ٱلْأَرْضِ ۚ كَذَٰلِكَ يَضْرِبُ ٱللَّهُ ٱلْأَمْثَالَ﴿۱۷﴾

[خدا‌] از آسمان بارانی فرستاد، آنگاه [رودهایی در‌] دره‌ها(۱) به تناسب ظرفیتشان روان گردید و سیلاب [روی خود‌] کفی برآمده حمل کرد؛ و از آنچه به منظور دستیابی به لوازم زندگی و زیور بر آتش می‌گدازند، همان‌گونه کفی ظاهر می‌شود؛ خدا حق و باطل را این گونه به مثل می‌آرد؛ امّا کفها به کناری رفته، محو می‌شوند، ولی آنچه برای مردم سودمند است بر جای می‌ماند؛ خدا مثلها را این گونه بیان می‌کند.

لِلَّذِينَ ٱسْتَجَابُوا۟ لِرَبِّهِمُ ٱلْحُسْنَىٰ ۚ وَٱلَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا۟ لَهُۥ لَوْ أَنَّ لَهُم مَّا فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُۥ مَعَهُۥ لَٱفْتَدَوْا۟ بِهِۦٓ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُمْ سُوٓءُ ٱلْحِسَابِ وَمَأْوَىٰهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمِهَادُ﴿۱۸﴾

کسانی که [دعوت‌] ‌صاحب‌اختیارشان را پذیرا شدند، [سرانجام‌] نیکویی دارند؛ و کسانی که [دعوت‌] او را پاسخ نداده‌اند، اگر دوبرابر آنچه در زمین است در اختیارشان باشد، [از وحشت مجازات‌] همه را فدای رهایی خویش کنند؛ آنان دشواری حساب را خواهند داشت، و جایگاهشان دوزخ است؛ و بد قرارگاهی است(۱)