ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَـَٔابٍ﴿۲۹﴾

مؤمنانِ نیک‌رفتار خوش‌ترین [زندگی‌] و بازگشت نیکو دارند(۱).

كَذَٰلِكَ أَرْسَلْنَـٰكَ فِىٓ أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهَآ أُمَمٌ لِّتَتْلُوَا۟ عَلَيْهِمُ ٱلَّذِىٓ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ وَهُمْ يَكْفُرُونَ بِٱلرَّحْمَـٰنِ ۚ قُلْ هُوَ رَبِّى لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ مَتَابِ﴿۳۰﴾

این گونه تو را به میان امّتی فرستادیم که قبل از آنان امّتهای دیگری [آمدند و‌] رفتند، تا آنچه بر تو وحی فرستادیم(۱) بر آنان که خدای رحمان را انکار می‌کنند بازخوانی؛ بگو: او ‌صاحب‌اختیار من است، معبودی جز او نیست، تنها بر او توکّل کرده‌ام و بازگشت من(۲) به پیشگاه اوست.

وَلَوْ أَنَّ قُرْءَانًا سُيِّرَتْ بِهِ ٱلْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ ٱلْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ ٱلْمَوْتَىٰ ۗ بَل لِّلَّهِ ٱلْأَمْرُ جَمِيعًا ۗ أَفَلَمْ يَا۟يْـَٔسِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَن لَّوْ يَشَآءُ ٱللَّهُ لَهَدَى ٱلنَّاسَ جَمِيعًا ۗ وَلَا يَزَالُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُوا۟ قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِّن دَارِهِمْ حَتَّىٰ يَأْتِىَ وَعْدُ ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُخْلِفُ ٱلْمِيعَادَ﴿۳۱﴾

اگر قرآنی می‌بود که کوهها با آن به رفتار آیند یا زمین بدان قطعه قطعه شود و مردگان به گفتار آیند [باز هم معاندانِ خیره‌سر ایمان نمی‌آورند(۱)؛ زیرا انسان مختار آفریده شده(۲) و پدیده اختیار، حکمت خداست‌]؛ بلکه همه امور به دست خداست؛ آیا مؤمنان [از ایمان آوردنِ انکارورزان هنوز‌] نومید نشده‌اند(۳) [و ندانسته‌اند‌] که اگر خدا می‌خواست، [جبرا‌ّ] همه مردم را یکسره هدایت می‌کرد؟ انکارورزان پیوسته - به سبب رفتارشان - گرفتار مصیبت کوبنده‌ای می‌شوند(۴) یا [حادثه دشواری‌] در اطرافشان روی می‌دهد، تا وعده [نهایی‌] خدا فرا رسد، مسلّماً خدا خلف وعده نخواهد کرد.

وَلَقَدِ ٱسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ ۖ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ﴿۳۲﴾

قبل از تو نیز رسولانی مورد استهزاء قرار گرفتند، و به انکارورزان مهلت دادم، آنگاه آنان را [به مجازات‌] گرفتم؛ [دیدید‌] کیفر من(۱) چگونه بود؟!

أَفَمَنْ هُوَ قَآئِمٌ عَلَىٰ كُلِّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ ۗ وَجَعَلُوا۟ لِلَّهِ شُرَكَآءَ قُلْ سَمُّوهُمْ ۚ أَمْ تُنَبِّـُٔونَهُۥ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى ٱلْأَرْضِ أَم بِظَـٰهِرٍ مِّنَ ٱلْقَوْلِ ۗ بَلْ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مَكْرُهُمْ وَصُدُّوا۟ عَنِ ٱلسَّبِيلِ ۗ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍ﴿۳۳﴾

آیا خدایی که مراقب دستاورد هر کسی است [شریک دارد‌]؟ و[لی‌] آنها شریکانی برای خدا قائل شده‌اند؛ بگو: آنان را توصیف کنید [تا بدانید که در وجودشان هیچ اثری نیست‌]؛ مگر می‌خواهید خدا را از معبودانی در زمین آگاه کنید که [از وجود آنان‌] بی‌خبر است یا به سخنانی سرسری [دلخوش شده‌اید‌]؟! بلکه دسیسه‌های انکارورزان در نظرشان آراسته شده(۱) و از راه [حق‌] بازداشته شده‌اند؛ و هر که را خدا گمراه کند(۲)، هیچ راهنمایی نخواهد داشت.

لَّهُمْ عَذَابٌ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَشَقُّ ۖ وَمَا لَهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن وَاقٍ﴿۳۴﴾

در زندگی دنیا معذّبند و مجازات آخرت [نیز‌] دشوارتر است(۱)؛ و در برابر خدا هیچ نگهدارنده‌ای نخواهند داشت.