وَأَلْقَىٰ فِى ٱلْأَرْضِ رَوَٰسِىَ أَن تَمِيدَ بِكُمْ وَأَنْهَـٰرًا وَسُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ﴿۱۵﴾

و در زمین برای تغذیه شما(۱) کوههای ثابت(۲) پی افکند و نهرها و راههایی [پدید آورد‌]، تا [بدان‌] راه یابید؛

وَعَلَـٰمَـٰتٍ ۚ وَبِٱلنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ﴿۱۶﴾

و [برای راهیابی مردم‌] نشانه‌ها [یی مقرّر داشت‌]؛ و [از جمله‌] به وسیله ستاره(۱) راه [خود را‌] بازمی‌یابند.

أَفَمَن يَخْلُقُ كَمَن لَّا يَخْلُقُ ۗ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ﴿۱۷﴾

آیا آن که [همه چیز را‌] می‌آفریند، همچون کسی است که [هیچ چیز‌] نیافریده است(۱)؛ آیا پند نمی‌پذیرید؟

وَإِن تَعُدُّوا۟ نِعْمَةَ ٱللَّهِ لَا تُحْصُوهَآ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۸﴾

اگر [بخواهید‌] نعمتهای خدا را برشمارید، قادر به شمارش نخواهید بود؛ به راستی که خدا آمرزگاری است مهربان.

وَٱللَّهُ يَعْلَمُ مَا تُسِرُّونَ وَمَا تُعْلِنُونَ﴿۱۹﴾

خدا هر چه پنهان و آشکار کنید، می‌داند.

وَٱلَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ لَا يَخْلُقُونَ شَيْـًٔا وَهُمْ يُخْلَقُونَ﴿۲۰﴾

کسانی که [پاره‌ای از مردم،‌] آنان را به جای خدا [به نیایش‌] می‌خوانند، چیزی نمی‌آفرینند(۱) و خود آفریده می‌شوند.

أَمْوَٰتٌ غَيْرُ أَحْيَآءٍ ۖ وَمَا يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ﴿۲۱﴾

[در واقع‌] مرده‌اند نه زنده، و نمی‌فهمند که چه زمانی برانگیخته می‌شوند.

إِلَـٰهُكُمْ إِلَـٰهٌ وَٰحِدٌ ۚ فَٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْـَٔاخِرَةِ قُلُوبُهُم مُّنكِرَةٌ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ﴿۲۲﴾

معبود شما معبودی است یگانه، ولی کسانی که به آخرت باور ندارند، قلبهاشان انکارگر است و خودشان سروری‌خواه.

لَا جَرَمَ أَنَّ ٱللَّهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُحِبُّ ٱلْمُسْتَكْبِرِينَ﴿۲۳﴾

ناگزیر خدا هر چه پنهان و آشکار کنند، می‌داند؛ و او سروری‌خواهان را دوست ندارد.

وَإِذَا قِيلَ لَهُم مَّاذَآ أَنزَلَ رَبُّكُمْ ۙ قَالُوٓا۟ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۲۴﴾

و چون از آنان پرسیده شود: ‌صاحب‌اختیار شما چه چیز نازل کرده است؟ خواهند گفت: افسانه‌های(۱) پیشینیان!

لِيَحْمِلُوٓا۟ أَوْزَارَهُمْ كَامِلَةً يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۙ وَمِنْ أَوْزَارِ ٱلَّذِينَ يُضِلُّونَهُم بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗ أَلَا سَآءَ مَا يَزِرُونَ﴿۲۵﴾

[نتیجه گفتارشان این است‌] که روز رستاخیز همه بار گناه(۱) خویش و سهمی از گناه کسانی که ناآگاهانه آنان را گمراه می‌کنند، بر دوش کشند(۲)؛ آگاه باشید که بار بدی بر دوش دارند(۳).

قَدْ مَكَرَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَأَتَى ٱللَّهُ بُنْيَـٰنَهُم مِّنَ ٱلْقَوَاعِدِ فَخَرَّ عَلَيْهِمُ ٱلسَّقْفُ مِن فَوْقِهِمْ وَأَتَىٰهُمُ ٱلْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُونَ﴿۲۶﴾

پیشینیانشان نیز دسیسه کردند، خدا هم به ریشه آنان زد و سقف از فرازشان بر آنان فرو افتاد و از جایی که فکر نمی‌کردند، مجازات دامنگیرشان شد(۱).