وَقَالَ ٱلَّذِينَ أَشْرَكُوا۟ لَوْ شَآءَ ٱللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِن دُونِهِۦ مِن شَىْءٍ نَّحْنُ وَلَآ ءَابَآؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِن دُونِهِۦ مِن شَىْءٍ ۚ كَذَٰلِكَ فَعَلَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ فَهَلْ عَلَى ٱلرُّسُلِ إِلَّا ٱلْبَلَـٰغُ ٱلْمُبِينُ﴿۳۵﴾

شرک‌‌‌ورزان می‌گویند: اگر خدا می‌خواست، نه ما و نه پدران ما هیچ چیز را به جای خدا بندگی نمی‌کردیم و بدون [حُکم‌] او چیزی را تحریم نمی‌کردیم(۱)؛ پیشینیانشان نیز همین گونه رفتار کردند؛ آیا رسولان جز پیام‌رسانی آشکار وظیفه‌ای دارند؟

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِى كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولًا أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَٱجْتَنِبُوا۟ ٱلطَّـٰغُوتَ ۖ فَمِنْهُم مَّنْ هَدَى ٱللَّهُ وَمِنْهُم مَّنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ ٱلضَّلَـٰلَةُ ۚ فَسِيرُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ فَٱنظُرُوا۟ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُكَذِّبِينَ﴿۳۶﴾

در میان هر امّتی رسولی برانگیختیم که خدای را بندگی کنید و از طاغوتها [و امرای خودکامه‌] کناره بگیرید؛ آنگاه خدا بعضی از آنان را هدایت کرد(۱) و بعضی دیگر گمراهی دامنگیرشان شد(۲)؛ پس جهانگردی کنید و ببینید سرانجام تکذیب‌‌کنندگان چگونه بود.

إِن تَحْرِصْ عَلَىٰ هُدَىٰهُمْ فَإِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى مَن يُضِلُّ ۖ وَمَا لَهُم مِّن نَّـٰصِرِينَ﴿۳۷﴾

اگر به هدایتشان اصرار داری، [آگاه باش که‌] خدا کسانی را که گمراه می‌کند، هدایت نمی‌نماید(۱)، و یاوری [نیز‌] ندارند(۲).

وَأَقْسَمُوا۟ بِٱللَّهِ جَهْدَ أَيْمَـٰنِهِمْ ۙ لَا يَبْعَثُ ٱللَّهُ مَن يَمُوتُ ۚ بَلَىٰ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴿۳۸﴾

با سوگندهای سخت خود، به خدا سوگند یاد کردند که خدا مرده را برنمی‌انگیزد؛ آری [برانگیخته می‌شوند، بر وفق‌] وعده راستی که بر عهده خدا است، ولی بیشتر مردم آگاه نیستند(۱).

لِيُبَيِّنَ لَهُمُ ٱلَّذِى يَخْتَلِفُونَ فِيهِ وَلِيَعْلَمَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَنَّهُمْ كَانُوا۟ كَـٰذِبِينَ﴿۳۹﴾

[رستاخیز را تحقّق می‌بخشد‌] تا موارد اختلاف مردم را بر آنان روشن کند و انکارورزان بدانند که دروغ‌پرداز بوده‌اند(۱).

إِنَّمَا قَوْلُنَا لِشَىْءٍ إِذَآ أَرَدْنَـٰهُ أَن نَّقُولَ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ﴿۴۰﴾

وقتی چیزی را اراده کنیم، گفتار ما فقط این است که بگوییم باش، و می‌شود.

وَٱلَّذِينَ هَاجَرُوا۟ فِى ٱللَّهِ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِى ٱلدُّنْيَا حَسَنَةً ۖ وَلَأَجْرُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ﴿۴۱﴾

کسانی که در [راه‌] خدا - پس از آنکه مورد ستم قرار گرفتند - هجرت کردند(۱)، در دنیا جایگاهی نیکو نصیبشان خواهیم کرد(۲)؛ و اگر توجّه داشته باشند، پاداش آخرت بزرگتر است؛

ٱلَّذِينَ صَبَرُوا۟ وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ﴿۴۲﴾

همانان که شکیبایی ورزیدند و تنها بر ‌صاحب‌اختیارشان توکّل می‌کنند(۱).