عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَن يَرْحَمَكُمْ ۚ وَإِنْ عُدتُّمْ عُدْنَا ۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَـٰفِرِينَ حَصِيرًا﴿۸﴾

چه بسا ‌صاحب‌اختیارتان بر شما رحمت آورد؛ و اگر [به تبهکاری‌] بازگردید، [به کیفر شما‌] بازمی‌گردیم و دوزخ را زندانی برای انکارورزان مقرّر داشته‌ایم(۱).

إِنَّ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانَ يَهْدِى لِلَّتِى هِىَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٱلَّذِينَ يَعْمَلُونَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا كَبِيرًا﴿۹﴾

این قرآن به بهترین راه هدایت می‌کند و به مؤمنانِ نیک‌رفتار بشارت می‌دهد که پاداشی بزرگ خواهند داشت؛

وَأَنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱلْـَٔاخِرَةِ أَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا﴿۱۰﴾

و این که برای کسانی که به آخرت باور ندارند، مجازاتی دردناک آماده کرده‌ایم.

وَيَدْعُ ٱلْإِنسَـٰنُ بِٱلشَّرِّ دُعَآءَهُۥ بِٱلْخَيْرِ ۖ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ عَجُولًا﴿۱۱﴾

انسان شرّ خود را می‌طلبد(۱)، همان‌گونه که در طلب خیر است؛ و انسان همواره شتابزده بوده است.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ ءَايَتَيْنِ ۖ فَمَحَوْنَآ ءَايَةَ ٱلَّيْلِ وَجَعَلْنَآ ءَايَةَ ٱلنَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوا۟ فَضْلًا مِّن رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوا۟ عَدَدَ ٱلسِّنِينَ وَٱلْحِسَابَ ۚ وَكُلَّ شَىْءٍ فَصَّلْنَـٰهُ تَفْصِيلًا﴿۱۲﴾

شب و روز را دو نشانه [از تدبیر و قدرت خود‌] قرار دادیم، شب را محو کرده، روز را روشنی‌بخش ساختیم، تا در جستجوی افزون‌بخشی ‌صاحب‌اختیار خود باشید و شمار سنوات و حساب [ایام‌] را بدانید؛ و هر چیزی را به وضوح بیان کرده‌ایم(۱).

وَكُلَّ إِنسَـٰنٍ أَلْزَمْنَـٰهُ طَـٰٓئِرَهُۥ فِى عُنُقِهِۦ ۖ وَنُخْرِجُ لَهُۥ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ كِتَـٰبًا يَلْقَىٰهُ مَنشُورًا﴿۱۳﴾

اعمال هر انسانی را الزاماً به گردنش آویخته‌ایم؛ و روز رستاخیز کارنامه‌ای بر او عرضه می‌کنیم که آن را در برابر خود گشوده می‌بیند(۱).

ٱقْرَأْ كِتَـٰبَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ ٱلْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا﴿۱۴﴾

کارنامه‌ات را بخوان(۱)؛ امروز شخص تو به عنوان حسابرس بر [کار‌] خودت کافی است.

مَّنِ ٱهْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِى لِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا﴿۱۵﴾

هر که هدایت شود، به سود خویش هدایت شده است و هر که گمراه گشت، به زیان خویش گمراه شده است؛ هیچ کس بار گناه دیگری را بر عهده نخواهد داشت(۱)؛ و ما [هیچ ملّت منحرفی را‌] مجازات نمی‌کنیم، تا اینکه [قبلاً‌] رسولی بر آنان برانگیزیم [و هشدار دهیم(۲)‌].

وَإِذَآ أَرَدْنَآ أَن نُّهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا۟ فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا ٱلْقَوْلُ فَدَمَّرْنَـٰهَا تَدْمِيرًا﴿۱۶﴾

و چون اراده هلاک [مردم‌] شهری را کنیم(۱)، به طبقه عیاش(۲) آن میدان می‌دهیم که [بیشتر‌] منحرف شوند و فرمان مجازات(۳) سزاوارشان گردد. آنگاه آنها را به سختی درهم می‌کوبیم.

وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ ٱلْقُرُونِ مِنۢ بَعْدِ نُوحٍ ۗ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِۦ خَبِيرًۢا بَصِيرًا﴿۱۷﴾

چه بسیار نسلها(۱) را که پس از نوح [به همین شیوه‌] هلاک کردیم؛ و ‌صاحب‌اختیارت در مورد گناهان بندگانش به عنوان آگاه و بینا کافی است(۲).