وَمِنَ ٱلشَّيَـٰطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُۥ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ وَكُنَّا لَهُمْ حَـٰفِظِينَ﴿۸۲﴾

و نیز بعضی از دیوان را [در خدمتش گماشتیم‌] که به سود او در دریا غوّاصی می‌کردند و [یا‌] به کارهای دیگری می‌پرداختند(۱)؛ و آنها را [از تمرد‌] حفظ می‌کردیم؛

۞ وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَسَّنِىَ ٱلضُّرُّ وَأَنتَ أَرْحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ﴿۸۳﴾

و ایّوب را [به یاد آر(۱)‌]، آنگاه که ‌صاحب‌اختیارش را ندا داد که: سختی و گزند(۲) به من روی آورده است و تو مهربانترین مهربانانی.

فَٱسْتَجَبْنَا لَهُۥ فَكَشَفْنَا مَا بِهِۦ مِن ضُرٍّ ۖ وَءَاتَيْنَـٰهُ أَهْلَهُۥ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَذِكْرَىٰ لِلْعَـٰبِدِينَ﴿۸۴﴾

درخواستش را پذیرفتیم و مشکلاتی را که داشت از میان برداشتیم و خانواده [ازدست رفته‌] اش را دوچندان به او بازدادیم، به عنوان رحمتی از جانب ما و تذکری برای عبادت‌پیشگان(۱).

وَإِسْمَـٰعِيلَ وَإِدْرِيسَ وَذَا ٱلْكِفْلِ ۖ كُلٌّ مِّنَ ٱلصَّـٰبِرِينَ﴿۸۵﴾

و اسماعیل و ادریس و ذوالکفل(۱) را [به یاد آر‌] که همه از شکیبایان بودند.

وَأَدْخَلْنَـٰهُمْ فِى رَحْمَتِنَآ ۖ إِنَّهُم مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۸۶﴾

و آنان را مشمول رحمت خود قرار دادیم، زیرا در زمره شایستگان بودند.

وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَـٰضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَىٰ فِى ٱلظُّلُمَـٰتِ أَن لَّآ إِلَـٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبْحَـٰنَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۸۷﴾

و یونس(۱) را [به یاد آر‌]، آنگاه که [به جای صبر و پایداری،‌] خشمناک [از میان قوم خود‌] رفت و تصوّر می‌کرد که ما هرگز بر او سخت نخواهیم گرفت، [امّا موقعی که به کام نهنگ فرو رفت(۲)‌] در دل تاریکیها ندا داد که: معبودی جز تو نیست، تو را تقدیس می‌کنم و من ستمکار بوده‌ام.

فَٱسْتَجَبْنَا لَهُۥ وَنَجَّيْنَـٰهُ مِنَ ٱلْغَمِّ ۚ وَكَذَٰلِكَ نُـۨجِى ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۸۸﴾

درخواستش را اجابت کردیم و از اندوه نجاتش دادیم؛ و اهل ایمان را این گونه [از بلا‌] نجات می‌دهیم.

وَزَكَرِيَّآ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥ رَبِّ لَا تَذَرْنِى فَرْدًا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْوَٰرِثِينَ﴿۸۹﴾

و زکریا را [به یاد آر‌]، آنگاه که ‌صاحب‌اختیارش را ندا داد که: ‌صاحب‌اختیارا، مرا تنها [و بی‌فرزند(۱)‌] وا مگذار، و [در هر حال‌] تو خود بهترین وارثانی.

فَٱسْتَجَبْنَا لَهُۥ وَوَهَبْنَا لَهُۥ يَحْيَىٰ وَأَصْلَحْنَا لَهُۥ زَوْجَهُۥٓ ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا۟ يُسَـٰرِعُونَ فِى ٱلْخَيْرَٰتِ وَيَدْعُونَنَا رَغَبًا وَرَهَبًا ۖ وَكَانُوا۟ لَنَا خَـٰشِعِينَ﴿۹۰﴾

درخواستش را پذیرفتیم و یحیی را به او بخشیدیم و همسرش را [که نازا بود‌] شایسته [باروری‌] گردانیدیم(۱)؛ آنان در نیکویی‌ها شتاب می‌ورزیدند و با امید [به رحمت‌] و ترس [از مجازات‌]، ما را [به نیایش‌] می‌خواندند، و در قبال ما فروتن بودند.