لَّا يُؤَاخِذُكُمُ ٱللَّهُ بِٱللَّغْوِ فِىٓ أَيْمَـٰنِكُمْ وَلَـٰكِن يُؤَاخِذُكُم بِمَا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ ۗ وَٱللَّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ﴿۲۲۵﴾

خدا شما را به خاطر سوگندهای بیهوده [و بی‌اختیار‌]تان بازخواست نمی‌کند، ولی نسبت به سوگندهای قلبی شما(۱) بازخواست می‌کند(۲)؛ و [از آنچه گذشته است آمرزش بخواهید که‌] خدا آمرزگاری است بردبار.

لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ ۖ فَإِن فَآءُو فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۲۲۶﴾

برای کسانی که [به رسم زشت جاهلیت‌] بر ترک آمیزش با زنان خود سوگند یاد کنند، چهار ماه چشم به راه بودن مقرّر شده؛ و اگر [از سوگند بی‌منطق‌] بازگشتند، خدا آمرزگاری است مهربان.

وَإِنْ عَزَمُوا۟ ٱلطَّلَـٰقَ فَإِنَّ ٱللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ﴿۲۲۷﴾

و اگر آهنگ طلاق کردند، [به شایستگی جدا شوند که‌] خدا شنوا و داناست.

وَٱلْمُطَلَّقَـٰتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ ثَلَـٰثَةَ قُرُوٓءٍ ۚ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ فِىٓ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۚ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِى ذَٰلِكَ إِنْ أَرَادُوٓا۟ إِصْلَـٰحًا ۚ وَلَهُنَّ مِثْلُ ٱلَّذِى عَلَيْهِنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ ۚ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴿۲۲۸﴾

زنان مطلقه باید تا [مدّت‌] سه [دوره ماهانه و‌] پاک شدن(۱)، به انتظار نشسته [و از ازدواج خودداری کنند(۲)‌]؛ و اگر به خدا و روز واپسین باور دارند، روا نیست حملی که خدا در رحمهای آنها آفریده است، پنهان سازند؛ و همسران(۳) آنها در صورتی که خواهان اصلاح باشند، به بازگرداندنشان در این [مدّت‌] سزاوارترند؛ و زنان حقوقی شایسته دارند، همسنگ وظایفی که بر عهده دارند، ولی مردان بر آنها درجه‌ای [برتر‌] دارند [که نباید از آن سوء استفاده کنند وگرنه‌]، خدا [در گرفتن انتقام‌] فرا دستی فرزانه است.

ٱلطَّلَـٰقُ مَرَّتَانِ ۖ فَإِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌۢ بِإِحْسَـٰنٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَأْخُذُوا۟ مِمَّآ ءَاتَيْتُمُوهُنَّ شَيْـًٔا إِلَّآ أَن يَخَافَآ أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ ٱللَّهِ ۖ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ ٱللَّهِ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيمَا ٱفْتَدَتْ بِهِۦ ۗ تِلْكَ حُدُودُ ٱللَّهِ فَلَا تَعْتَدُوهَا ۚ وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ ٱللَّهِ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ﴿۲۲۹﴾

طلاق [قابل رجوع تا‌] دو مرتبه [ممکن‌] است، [پس از آن وظیفه شوهر یا‌] نگاهداری است به وجهی شایسته و یا رها کردن به خوبی و احسان؛ و روا نیست که چیزی از آنچه به آنها داده‌اید بازستانید، مگر اینکه طرفین بترسند که نتوانند احکام خدا را [در ادامه زندگی شایسته‌] رعایت کنند [و زن به علت بی‌رغبتی به شوهر، سازش نکند، مرد هم متقابلاً تعدّی کند؛ در این صورت‌]، چنانچه از عدم رعایت احکام خدا توسّط آنان ترسیدید، ایرادی بر آن دو نیست که [برای متارکه به توافق برسند و‌] زن عِوضی پرداخته [یا از مهریه خود صرفنظر کند](۱)‌؛ این احکام خداست، از آن تجاوز نکنید؛ و آنان که از احکام خدا تجاوز کنند، ستمکارند.

فَإِن طَلَّقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهُۥ مِنۢ بَعْدُ حَتَّىٰ تَنكِحَ زَوْجًا غَيْرَهُۥ ۗ فَإِن طَلَّقَهَا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ أَن يَتَرَاجَعَآ إِن ظَنَّآ أَن يُقِيمَا حُدُودَ ٱللَّهِ ۗ وَتِلْكَ حُدُودُ ٱللَّهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ﴿۲۳۰﴾

اگر [مردی برای سومین بار‌] همسرش را طلاق داد، از آن به بعد بر او حلال نخواهد بود، مگر اینکه به نکاح مرد دیگری درآید؛ و [همسر دوّم‌] اگر با او متارکه کرد، ایرادی بر آنان نیست که [مجددا به زندگی مشترک‌] بازگردند، در صورتی که مطمئن باشند که احکام خدا را [برای زندگی شایسته‌] رعایت خواهند کرد؛ و اینها احکام خداست که برای اهل دانش به روشنی بیان می‌کند.