وَإِذَا طَلَّقْتُمُ ٱلنِّسَآءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ ۚ وَلَا تُمْسِكُوهُنَّ ضِرَارًا لِّتَعْتَدُوا۟ ۚ وَمَن يَفْعَلْ ذَٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُۥ ۚ وَلَا تَتَّخِذُوٓا۟ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ هُزُوًا ۚ وَٱذْكُرُوا۟ نِعْمَتَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ وَمَآ أَنزَلَ عَلَيْكُم مِّنَ ٱلْكِتَـٰبِ وَٱلْحِكْمَةِ يَعِظُكُم بِهِۦ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ﴿۲۳۱﴾

هر گاه زنان را طلاق دادید و در آستانه اتمام مدّت [انتظار‌]شان قرار گرفتند، یا به شایستگی نگاهشان دارید و یا به شایستگی رها سازید. و آنان را برای تجاوز به حقوقشان، در حال زیان و آزار نگاه مدارید، و هر که چنین کند به خویش ستم کرده است؛ و آیات خدا را به استهزاء مگیرید و نعمت خدای را بر خود به یاد آورید؛ [به خصوص‌] آیات و دانشِ توأم با بینش را که برای شما نازل کرده است و به [وسیله‌] آن شما را اندرز می‌دهد؛ و در برابر خدا پروا کنید(۱) و بدانید که او به هر چیزی داناست.

وَإِذَا طَلَّقْتُمُ ٱلنِّسَآءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَن يَنكِحْنَ أَزْوَٰجَهُنَّ إِذَا تَرَٰضَوْا۟ بَيْنَهُم بِٱلْمَعْرُوفِ ۗ ذَٰلِكَ يُوعَظُ بِهِۦ مَن كَانَ مِنكُمْ يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۗ ذَٰلِكُمْ أَزْكَىٰ لَكُمْ وَأَطْهَرُ ۗ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ﴿۲۳۲﴾

هنگامی که طلاق زنان [وابسته خود‌] را گرفته‌اید و در آستانه اتمام مدّت [انتظار‌]شان قرار گرفتند، مانع آنها نشوید که اگر به شایستگی به توافق رسیده‌اند، به نکاح همسران [سابق‌] خویش بازآیند؛ هر که از شما که به خدا و روز واپسین باور دارد، به این [دستورها‌] اندرز داده می‌شود؛ این [روش(۱)‌] برای شما شایسته‌تر و پاکتر است؛ و [مصلحت را‌] خدا می‌داند نه شما.

۞ وَٱلْوَٰلِدَٰتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَـٰدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ ۖ لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ ٱلرَّضَاعَةَ ۚ وَعَلَى ٱلْمَوْلُودِ لَهُۥ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ ۚ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَآرَّ وَٰلِدَةٌۢ بِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُودٌ لَّهُۥ بِوَلَدِهِۦ ۚ وَعَلَى ٱلْوَارِثِ مِثْلُ ذَٰلِكَ ۗ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالًا عَن تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗ وَإِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُوٓا۟ أَوْلَـٰدَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّآ ءَاتَيْتُم بِٱلْمَعْرُوفِ ۗ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ﴿۲۳۳﴾

مادران [طلاق‌گرفته‌] دو سال تمام فرزندان خود را شیر دهند؛ [این حکم‌] برای کسی است که بخواهد [وظیفه‌] شیر دادن را به طور کامل انجام دهد؛ [در این دوران‌] تأمین خوراک و پوشاک مادران به طور شایسته بر عهده پدر است؛ [و البته‌] هیچ کس جز به اندازه توانش مکلف نمی‌شود؛ نه مادر به خاطر [نگاهداری‌] فرزند دچار [مشکلات و‌] زیان شود و نه پدر، و [اگر طی دوره شیرخوارگی، کودک یتیم شد‌] بر وارث فرض است که همین [تعهّدات پدر‌] را [در مورد تأمین هزینه مادر‌] انجام دهد؛ هر گاه پدر و مادر[ی که متارکه کرده‌اند‌] با توافق و مشورت یکدیگر بخواهند [کودک را زودتر‌] از شیر بازگیرند، گناهی بر آنها نیست؛ و اگر خواستید دایه‌ای برای شیر دادن فرزندانتان بگیرید، در صورتی رواست که تعهّدات خود را به طور شایسته ادا کنید؛ در برابر خدا پروا کنید(۱) و بدانید که او به آنچه می‌کنید بیناست.