وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا﴿۵۶﴾

تو را فقط به عنوان بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده فرستادیم.

قُلْ مَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَن شَآءَ أَن يَتَّخِذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا﴿۵۷﴾

بگو: از شما هیچ پاداشی بر رسالتم نمی‌خواهم، ولی [پاداش من همین بس که‌] هر که خواهد، راهی به سوی ‌صاحب‌اختیارش انتخاب کند.

وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْحَىِّ ٱلَّذِى لَا يَمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِۦ ۚ وَكَفَىٰ بِهِۦ بِذُنُوبِ عِبَادِهِۦ خَبِيرًا﴿۵۸﴾

بر خدای زنده فناناپذیر توکّل کن(۱) و با ستایش، او را تقدیس کن؛ و همین که او به گناهان بندگانش آگاه باشد، کافی است.

ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِى سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ ٱسْتَوَىٰ عَلَى ٱلْعَرْشِ ۚ ٱلرَّحْمَـٰنُ فَسْـَٔلْ بِهِۦ خَبِيرًا﴿۵۹﴾

خدایی که آسمانها و زمین و مابین آنها را طی شش دوران آفرید(۱)، آنگاه بر عرش [تدبیر‌] مستقر گشت؛ [اوست‌] خدای رحمان، در مورد او از آن که آگاه است بپرس.

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱسْجُدُوا۟ لِلرَّحْمَـٰنِ قَالُوا۟ وَمَا ٱلرَّحْمَـٰنُ أَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُورًا ۩﴿۶۰﴾

و چون [به انکارورزان‌] گفته می‌شود: برای خدای رحمان سجود کنید، می‌گویند: خدای رحمان کیست(۱)؟ آیا [قرار است‌] بر هر چه تو امر کنی، سجده بریم؟ و [این گفتار‌] بر بیزاریشان می‌افزاید.

تَبَارَكَ ٱلَّذِى جَعَلَ فِى ٱلسَّمَآءِ بُرُوجًا وَجَعَلَ فِيهَا سِرَٰجًا وَقَمَرًا مُّنِيرًا﴿۶۱﴾

منشأ برکات است خدایی که در آسمان ستارگانی(۱) قرار داد و بین آنها چراغی(۲) و ماه روشنی پدید آورد.

وَهُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ أَرَادَ أَن يَذَّكَّرَ أَوْ أَرَادَ شُكُورًا﴿۶۲﴾

و اوست که شب و روز را پیاپی مقرّر داشت تا هر که خواهد پند گیرد یا سپاس دارد.

وَعِبَادُ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى ٱلْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ ٱلْجَـٰهِلُونَ قَالُوا۟ سَلَـٰمًا﴿۶۳﴾

و بندگان [خاصّ‌] خدای رحمان کسانی هستند که روی زمین آرام و فروتن راه می‌روند(۱) و چون جاهلان آنان را [با سخنی ناروا‌] مخاطب سازند، می‌گویند: سلامت باشید(۲)؛

وَٱلَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِيَـٰمًا﴿۶۴﴾

و آنان که برای ‌صاحب‌اختیار خویش به سجده و قیام(۱)، شب‌زنده‌داری کنند(۲)؛

وَٱلَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا ٱصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ ۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا﴿۶۵﴾

و آنان که می‌گویند: ‌صاحب‌اختیارا، مجازات دوزخ را از ما بازگردان که مجازات آن دشوار و پیوسته است،

إِنَّهَا سَآءَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا﴿۶۶﴾

و بد قرارگاه و مکانی است؛

وَٱلَّذِينَ إِذَآ أَنفَقُوا۟ لَمْ يُسْرِفُوا۟ وَلَمْ يَقْتُرُوا۟ وَكَانَ بَيْنَ ذَٰلِكَ قَوَامًا﴿۶۷﴾

و نیز آنان که به هنگام انفاق نه زیاده‌روی می‌کنند، نه سخت‌گیری و میان این دو، روشِ اعتدال پیش گیرند(۱)؛