إِنِّى وَجَدتُّ ٱمْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِيَتْ مِن كُلِّ شَىْءٍ وَلَهَا عَرْشٌ عَظِيمٌ﴿۲۳﴾

زنی را دیدم که بر آنان پادشاهی می‌کند و هر چیزی در اختیار او قرار داده شده است و تخت بزرگی دارد(۱).

وَجَدتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ ٱلشَّيْطَـٰنُ أَعْمَـٰلَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ ٱلسَّبِيلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُونَ﴿۲۴﴾

متوجّه شدم که او و قومش به جای خدا، خورشید را می‌پرستند و شیطان اعمالشان را در نظرشان آراست(۱) و آنان را از راه [حق‌] بازداشت و هدایت نشده‌اند؛

أَلَّا يَسْجُدُوا۟ لِلَّهِ ٱلَّذِى يُخْرِجُ ٱلْخَبْءَ فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُونَ وَمَا تُعْلِنُونَ﴿۲۵﴾

[از راه بازشان داشته‌] که در برابر خدا که پنهان را در آسمانها و زمین به عرصه ظهور می‌آورد، و آنچه پنهان و آشکار کنید می‌داند، سجده نکنند(۱).

ٱللَّهُ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ ٱلْعَرْشِ ٱلْعَظِيمِ ۩﴿۲۶﴾

خدا، که معبودی جز او نیست، ‌صاحب‌اختیار عرش بزرگ است.

۞ قَالَ سَنَنظُرُ أَصَدَقْتَ أَمْ كُنتَ مِنَ ٱلْكَـٰذِبِينَ﴿۲۷﴾

[سلیمان‌] گفت: خواهیم دید که راست می‌گویی یا دروغ‌پردازی.

ٱذْهَب بِّكِتَـٰبِى هَـٰذَا فَأَلْقِهْ إِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَٱنظُرْ مَاذَا يَرْجِعُونَ﴿۲۸﴾

اینک نامه مرا ببر و بر آنها بیفکن، آنگاه دور شو و ببین چه واکنشی نشان می‌دهند.

قَالَتْ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمَلَؤُا۟ إِنِّىٓ أُلْقِىَ إِلَىَّ كِتَـٰبٌ كَرِيمٌ﴿۲۹﴾

[ملکه سبا‌] گفت: ای سران [کشور‌]، نامه جالبی به من رسیده است.

إِنَّهُۥ مِن سُلَيْمَـٰنَ وَإِنَّهُۥ بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴿۳۰﴾

آن [نامه‌] از جانب سلیمان است و با «بسم اللّه الرحمن الرحیم» [آغاز شده است‌]؛

أَلَّا تَعْلُوا۟ عَلَىَّ وَأْتُونِى مُسْلِمِينَ﴿۳۱﴾

[با این مضمون که‌] درصدد برتری‌جویی نسبت به من مباشید و در برابر من از در تسلیم درآیید.

قَالَتْ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمَلَؤُا۟ أَفْتُونِى فِىٓ أَمْرِى مَا كُنتُ قَاطِعَةً أَمْرًا حَتَّىٰ تَشْهَدُونِ﴿۳۲﴾

[آنگاه‌] گفت: ای سران [کشور‌]، در مورد مسأله‌ام نظر بدهید که بدون حضور شما هیچ کار [مهمّی‌] را فیصله نداده‌ام.

قَالُوا۟ نَحْنُ أُو۟لُوا۟ قُوَّةٍ وَأُو۟لُوا۟ بَأْسٍ شَدِيدٍ وَٱلْأَمْرُ إِلَيْكِ فَٱنظُرِى مَاذَا تَأْمُرِينَ﴿۳۳﴾

گفتند: ما نیرومند و جنگاوریم(۱) و لیکن اختیار به دست توست؛ بررسی کن چه دستوری بدهی.

قَالَتْ إِنَّ ٱلْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا۟ قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوٓا۟ أَعِزَّةَ أَهْلِهَآ أَذِلَّةً ۖ وَكَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ﴿۳۴﴾

[ملکه‌] گفت: پادشاهان هر گاه شهری(۱) را تصرّف کنند، تباهش می‌کنند و عزیزان(۲) آن سرزمین را ذلیل(۳) می‌کنند، و پیوسته کارشان همین است.

وَإِنِّى مُرْسِلَةٌ إِلَيْهِم بِهَدِيَّةٍ فَنَاظِرَةٌۢ بِمَ يَرْجِعُ ٱلْمُرْسَلُونَ﴿۳۵﴾

من هدیه‌ای برای آنان می‌فرستم تا ببینم سفیران ما چه گزارشی بازمی‌آورند.