فَلَمَّا جَآءَ سُلَيْمَـٰنَ قَالَ أَتُمِدُّونَنِ بِمَالٍ فَمَآ ءَاتَىٰنِۦَ ٱللَّهُ خَيْرٌ مِّمَّآ ءَاتَىٰكُم بَلْ أَنتُم بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُونَ﴿۳۶﴾

هنگامی که [سفیر‌] نزد سلیمان آمد، [سلیمان‌] گفت: آیا می‌خواهید کمک مالی به من بدهید؟ آنچه خدا در اختیار من قرار داده، بهتر است از آنچه به شما داده است؛ شمایید که به هدیه خویش شادمانید.

ٱرْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُم بِجُنُودٍ لَّا قِبَلَ لَهُم بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُم مِّنْهَآ أَذِلَّةً وَهُمْ صَـٰغِرُونَ﴿۳۷﴾

نزد ایشان بازگرد؛ با سپاهی بر آنان روی می‌آوریم که توان مقابله با آن را نخواهند داشت و با حقارت از آنجا بیرونشان می‌رانیم.

قَالَ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمَلَؤُا۟ أَيُّكُمْ يَأْتِينِى بِعَرْشِهَا قَبْلَ أَن يَأْتُونِى مُسْلِمِينَ﴿۳۸﴾

[آنگاه‌] گفت: ای سران [سپاه‌]، کدام یک از شما تخت او را قبل از آنکه به حال تسلیم نزد من آیند، برایم می‌آورد؟

قَالَ عِفْرِيتٌ مِّنَ ٱلْجِنِّ أَنَا۠ ءَاتِيكَ بِهِۦ قَبْلَ أَن تَقُومَ مِن مَّقَامِكَ ۖ وَإِنِّى عَلَيْهِ لَقَوِىٌّ أَمِينٌ﴿۳۹﴾

یکی از جنّیانِ درشت اندام گفت: من آن را قبل از آنکه از مجلس خویش برخیزی، به حضور تو می‌آورم(۱) و برای این کار توانا و قابل اعتماد هستم.

قَالَ ٱلَّذِى عِندَهُۥ عِلْمٌ مِّنَ ٱلْكِتَـٰبِ أَنَا۠ ءَاتِيكَ بِهِۦ قَبْلَ أَن يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ ۚ فَلَمَّا رَءَاهُ مُسْتَقِرًّا عِندَهُۥ قَالَ هَـٰذَا مِن فَضْلِ رَبِّى لِيَبْلُوَنِىٓ ءَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ ۖ وَمَن شَكَرَ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّى غَنِىٌّ كَرِيمٌ﴿۴۰﴾

[امّا‌] آن که دانشی [خاصّ‌] از کتاب [الهی‌] داشت، گفت: من قبل از آنکه چشم بر هم زنی، آن را برایت می‌آورم؛ و چون آن را در مقابل خود مستقر دید، گفت: این [توانایی‌] از افزون‌بخشی ‌صاحب‌اختیار من است؛ تا بیازمایدم که سپاس می‌دارم(۱) یا کفران می‌ورزم؛ و هر که سپاس دارد، به سود خود اوست، و هر که کفران ورزد [به زیان او، که(۲)‌] ‌صاحب‌اختیار من بی‌نیاز و کریم است.

قَالَ نَكِّرُوا۟ لَهَا عَرْشَهَا نَنظُرْ أَتَهْتَدِىٓ أَمْ تَكُونُ مِنَ ٱلَّذِينَ لَا يَهْتَدُونَ﴿۴۱﴾

آنگاه سلیمان گفت: تختش را [تغییر شکل دهید و‌] برایش ناشناس کنید تا ببینیم متوجّه می‌شود یا نه.

فَلَمَّا جَآءَتْ قِيلَ أَهَـٰكَذَا عَرْشُكِ ۖ قَالَتْ كَأَنَّهُۥ هُوَ ۚ وَأُوتِينَا ٱلْعِلْمَ مِن قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِينَ﴿۴۲﴾

وقتی که [ملکه سبا‌] آمد، از او پرسیدند: آیا تخت تو این گونه است؟ گفت: گویا خودش است؛ و قبل از این هم [از اعجاز شما‌] آگاه شده بودیم و تسلیم هستیم.

وَصَدَّهَا مَا كَانَت تَّعْبُدُ مِن دُونِ ٱللَّهِ ۖ إِنَّهَا كَانَتْ مِن قَوْمٍ كَـٰفِرِينَ﴿۴۳﴾

آنچه به جای خدا بندگی می‌کرد، او را [از پرستش خدا‌] بازداشته بود و در زمره انکارورزان بود.

قِيلَ لَهَا ٱدْخُلِى ٱلصَّرْحَ ۖ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَكَشَفَتْ عَن سَاقَيْهَا ۚ قَالَ إِنَّهُۥ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّن قَوَارِيرَ ۗ قَالَتْ رَبِّ إِنِّى ظَلَمْتُ نَفْسِى وَأَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمَـٰنَ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۴۴﴾

به او گفته شد: به حیاط قصر درآی؛ چون آن را مشاهده کرد، آن را استخری عمیق پنداشت و احساس دشواری کرد و یکه خورد(۱)؛ [سلیمان‌] گفت: [آب نیست‌] این قصری است فرش‌شده از قطعاًت بلور(۲)؛ [ملکه‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، من بر خود ستم کرده‌ام و [اینک‌] به همراه سلیمان در برابر خدای ‌صاحب‌اختیار جهانیان تسلیم هستم.