وَإِذَا مَسَّ ٱلنَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا۟ رَبَّهُم مُّنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَآ أَذَاقَهُم مِّنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُم بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ﴿۳۳﴾

هر گاه انسانها دچار گزندی شوند، ‌صاحب‌اختیارشان را [به نیایش‌] می‌خوانند، در حالی که به سوی او باز می‌آیند؛ امّا همین که رحمتی از جانب خویش به آنان بچشاند، در این حال گروهی از آنان [با فراموش کردن خدا و توجّه به غیر خدا‌] به ‌صاحب‌اختیار خویش شرک می‌ورزند(۱)،

لِيَكْفُرُوا۟ بِمَآ ءَاتَيْنَـٰهُمْ ۚ فَتَمَتَّعُوا۟ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ﴿۳۴﴾

سرانجام نعمتی را که به آنان داده‌ایم، ناسپاسی کنند؛ [چند صباحی‌] کامروا باشید؛ به زودی خواهید دانست(۱).

أَمْ أَنزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطَـٰنًا فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا۟ بِهِۦ يُشْرِكُونَ﴿۳۵﴾

مگر دلیلی در اختیارشان گذاشته‌ایم که برای [توجیه‌] شرکشان گویا باشد؟

وَإِذَآ أَذَقْنَا ٱلنَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا۟ بِهَا ۖ وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌۢ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ﴿۳۶﴾

و چون رحمتی به مردم بچشانیم، بدان سرمست شوند؛ و اگر به سزای رفتار گذشته خود دچار مصیبتی شوند، [به جای توبه،‌] به ناگاه [از رحمت خدا‌] نومید می‌شوند(۱).

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّ ٱللَّهَ يَبْسُطُ ٱلرِّزْقَ لِمَن يَشَآءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۳۷﴾

مگر ندیده‌اند که خدا روزی را برای هر که بخواهد، فراخی بخشد یا محدود گرداند؟ در این [پدیده‌] برای باورداران نشانه‌هایی است [از توان و تدبیر خدا‌].

فَـَٔاتِ ذَا ٱلْقُرْبَىٰ حَقَّهُۥ وَٱلْمِسْكِينَ وَٱبْنَ ٱلسَّبِيلِ ۚ ذَٰلِكَ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ ٱللَّهِ ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ﴿۳۸﴾

از این روی حقوق خویشاوند و بینوا و درراه مانده را بپرداز(۱)، که این [کار‌] برای کسانی که خشنودی خدا را می‌خواهند، بهتر است و ایشان رستگارند(۲).

وَمَآ ءَاتَيْتُم مِّن رِّبًا لِّيَرْبُوَا۟ فِىٓ أَمْوَٰلِ ٱلنَّاسِ فَلَا يَرْبُوا۟ عِندَ ٱللَّهِ ۖ وَمَآ ءَاتَيْتُم مِّن زَكَوٰةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ ٱللَّهِ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُضْعِفُونَ﴿۳۹﴾

آنچه اضافی [به رسم هدیه‌] می‌پردازید تا بر اموال مردم بیفزاید، نزد خدا [بر پاداش شما‌] نمی‌افزاید؛ و[لی‌] هر چه در طلب خشنودی خدا انفاق کنید، [در صف افرادی قرار می‌گیرید که پاداش خود را‌] چندبرابر خواهند کرد(۱).

ٱللَّهُ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ۖ هَلْ مِن شُرَكَآئِكُم مَّن يَفْعَلُ مِن ذَٰلِكُم مِّن شَىْءٍ ۚ سُبْحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ﴿۴۰﴾

خداست آن که شما را آفرید و روزی داد، آنگاه شما را دستخوش مرگ می‌گرداند و باز زنده خواهد کرد؛ آیا از معبودان شما کسی هست که گوشه‌ای از این [برنامه‌] را اجرا کند؟ خدا منزّه و برتر است و از آنچه [در قدرت با او‌] شریک می‌پندارند.

ظَهَرَ ٱلْفَسَادُ فِى ٱلْبَرِّ وَٱلْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِى ٱلنَّاسِ لِيُذِيقَهُم بَعْضَ ٱلَّذِى عَمِلُوا۟ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴿۴۱﴾

به خاطر دستاورد مردم، در خشکی و دریا تباهی و پریشانی رخ داده است(۱) تا [خدا نتیجه‌] برخی از اعمالشان را به آنان بچشاند، بسا که بازگردند(۲).