قُل لَّن يَنفَعَكُمُ ٱلْفِرَارُ إِن فَرَرْتُم مِّنَ ٱلْمَوْتِ أَوِ ٱلْقَتْلِ وَإِذًا لَّا تُمَتَّعُونَ إِلَّا قَلِيلًا﴿۱۶﴾

بگو: اگر از مرگ یا کشته شدن فرار کنید، هرگز سودی به حالتان نخواهد داشت و در آن صورت، جز اندک زمانی [از زندگی‌] بهره‌مند نخواهید شد(۱).

قُلْ مَن ذَا ٱلَّذِى يَعْصِمُكُم مِّنَ ٱللَّهِ إِنْ أَرَادَ بِكُمْ سُوٓءًا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ رَحْمَةً ۚ وَلَا يَجِدُونَ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا﴿۱۷﴾

بگو: اگر خدا مصیبت یا رحمتی برای شما اراده کند، چه کسی قادر است مانع شما از خواسته او شود؛ و [نابکاران‌] برای خود در برابر خدا هیچ کارساز و یاوری نخواهند یافت(۱).

۞ قَدْ يَعْلَمُ ٱللَّهُ ٱلْمُعَوِّقِينَ مِنكُمْ وَٱلْقَآئِلِينَ لِإِخْوَٰنِهِمْ هَلُمَّ إِلَيْنَا ۖ وَلَا يَأْتُونَ ٱلْبَأْسَ إِلَّا قَلِيلًا﴿۱۸﴾

خدا از حال آنان که از بین شما [در مورد جنگ‌] کارشکنی می‌کنند و نیز کسانی که به برادران خود می‌گویند: به ما بپیوندید(۱)، آگاه است؛ [آنان مردمی ضعیفند‌] و جز عدّه کمی به کارزار نمی‌آیند،

أَشِحَّةً عَلَيْكُمْ ۖ فَإِذَا جَآءَ ٱلْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَٱلَّذِى يُغْشَىٰ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْمَوْتِ ۖ فَإِذَا ذَهَبَ ٱلْخَوْفُ سَلَقُوكُم بِأَلْسِنَةٍ حِدَادٍ أَشِحَّةً عَلَى ٱلْخَيْرِ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا۟ فَأَحْبَطَ ٱللَّهُ أَعْمَـٰلَهُمْ ۚ وَكَانَ ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ يَسِيرًا﴿۱۹﴾

در حالی که نسبت به شما بخل می‌ورزند(۱)؛ و چون ترس [جنگ‌] فرا رسد، می‌بینی [چنان‌] به تو می‌نگرند که چشمانشان [از ترس در حدقه‌] می‌چرخد؛ همچون کسی که از [سختی‌] مرگ دستخوش بیهوشی شده باشد؛ و هنگامی که [بحران و‌] ترس فرونشست - در حالی که نسبت به غنایم حرص می‌ورزند - با زبانهای تندِ(۲) خود، شما را مورد طعن قرار می‌دهند؛ آنان ایمان نیاورده‌اند و خدا [هم‌] تلاششان را بر باد داد(۳)؛ و این بر خدا آسان است.

يَحْسَبُونَ ٱلْأَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُوا۟ ۖ وَإِن يَأْتِ ٱلْأَحْزَابُ يَوَدُّوا۟ لَوْ أَنَّهُم بَادُونَ فِى ٱلْأَعْرَابِ يَسْـَٔلُونَ عَنْ أَنۢبَآئِكُمْ ۖ وَلَوْ كَانُوا۟ فِيكُم مَّا قَـٰتَلُوٓا۟ إِلَّا قَلِيلًا﴿۲۰﴾

می‌پندارند هنوز [لشگریان‌] احزاب [از اطراف مدینه‌] نرفته‌اند؛ و اگر بازآیند، [این دورویان‌] دوست دارند کاش در میان بادیه‌نشینان(۱) [پنهان‌] باشند [و از آنجا‌] جویای اخبار [درگیری‌] شما شوند؛ و اگر هم در میانِ [سپاه‌] شما بودند، جز عدّه کمی به جنگ نمی‌پرداختند.

لَّقَدْ كَانَ لَكُمْ فِى رَسُولِ ٱللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُوا۟ ٱللَّهَ وَٱلْيَوْمَ ٱلْـَٔاخِرَ وَذَكَرَ ٱللَّهَ كَثِيرًا﴿۲۱﴾

در [روش‌] رسول خدا سرمشقِ نیکویی برای شماست، برای کسی که به خدا و روز واپسین امید دارد و خدا را فراوان یاد کند.

وَلَمَّا رَءَا ٱلْمُؤْمِنُونَ ٱلْأَحْزَابَ قَالُوا۟ هَـٰذَا مَا وَعَدَنَا ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥ وَصَدَقَ ٱللَّهُ وَرَسُولُهُۥ ۚ وَمَا زَادَهُمْ إِلَّآ إِيمَـٰنًا وَتَسْلِيمًا﴿۲۲﴾

و چون مؤمنان [راستین، سپاه دشمن در جنگ‌] احزاب را [به چشم‌] دیدند، گفتند: این [بحران و پیروزی نهایی‌اش‌] همان است که خدا و رسولش به ما وعده داده‌اند و راست گفته‌اند(۱)، و [مشاهده انبوه دشمن‌] جز بر ایمان و تسلیمشان [در مقابل خدا‌] نیفزود(۲).