إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ مِيقَـٰتُهُمْ أَجْمَعِينَ﴿۴۰﴾

تحقیقاً روز داوری وعده‌گاه همه آنان است(۱)،

يَوْمَ لَا يُغْنِى مَوْلًى عَن مَّوْلًى شَيْـًٔا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ﴿۴۱﴾

روزی که هیچ دوستی برای دوست خود سودمند نمی‌باشد و [از هیچ سو‌] مورد یاری قرار نگیرند(۱)،

إِلَّا مَن رَّحِمَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۴۲﴾

مگر کسی که خدا [بر او‌] رحم کند(۱)؛ که او فرا دست و مهربان است.

إِنَّ شَجَرَتَ ٱلزَّقُّومِ﴿۴۳﴾

مسلّماً درخت زقوم، غذای گناهکار [ان‌] است(۱)؛

طَعَامُ ٱلْأَثِيمِ﴿۴۴﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

كَٱلْمُهْلِ يَغْلِى فِى ٱلْبُطُونِ﴿۴۵﴾

همچون فلز گداخته؛ در شکمها می‌جوشد،

كَغَلْىِ ٱلْحَمِيمِ﴿۴۶﴾

به سان جوشش آب داغ.

خُذُوهُ فَٱعْتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلْجَحِيمِ﴿۴۷﴾

[خطاب می‌رسد:‌] آن [ستمگر‌] را بگیرید و به میان دوزخ درافکنید.

ثُمَّ صُبُّوا۟ فَوْقَ رَأْسِهِۦ مِنْ عَذَابِ ٱلْحَمِيمِ﴿۴۸﴾

آنگاه از مجازات آب داغ بر سرش فرو ریزید.

ذُقْ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْكَرِيمُ﴿۴۹﴾

بچش، که تو همان فرا دست و بزرگوارِ [خیالی‌] هستی(۱)!

إِنَّ هَـٰذَا مَا كُنتُم بِهِۦ تَمْتَرُونَ﴿۵۰﴾

این همان [سرنوشتی‌] است که در مورد آن تردید داشتید.

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى مَقَامٍ أَمِينٍ﴿۵۱﴾

پرواپیشگان در جایگاهی امن و امان به سر می‌برند،

فِى جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ﴿۵۲﴾

در باغهایی از بهشت و [کنار‌] چشمه‌سارها؛

يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُّتَقَـٰبِلِينَ﴿۵۳﴾

جامه‌هایی از دیبای ظریف و دیبای ستبر می‌پوشند، در حالی که رویاروی یکدیگر [به صحبت‌] نشسته‌اند؛

كَذَٰلِكَ وَزَوَّجْنَـٰهُم بِحُورٍ عِينٍ﴿۵۴﴾

چنین است [وضع آنان‌]؛ و با سپیدرویان(۱) غزال چشم(۲) تزویجشان کرده‌ایم.

يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَـٰكِهَةٍ ءَامِنِينَ﴿۵۵﴾

در آنجا هر میوه‌ای که بخواهند، بی‌دغدغه در اختیارشان است.

لَا يَذُوقُونَ فِيهَا ٱلْمَوْتَ إِلَّا ٱلْمَوْتَةَ ٱلْأُولَىٰ ۖ وَوَقَىٰهُمْ عَذَابَ ٱلْجَحِيمِ﴿۵۶﴾

طعم مرگ را در آنجا نخواهند چشید، جز همان مرگ نخستین؛ و [خدا‌] از مجازات(۱) دوزخ برکنارشان داشته است؛

فَضْلًا مِّن رَّبِّكَ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ﴿۵۷﴾

به عنوان فضیلتی از جانب ‌صاحب‌اختیار تو؛ و این است همان کامیابی بزرگ.

فَإِنَّمَا يَسَّرْنَـٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ﴿۵۸﴾

قرآن را بر زبان تو روان کردیم، بسا که پند پذیرند.

فَٱرْتَقِبْ إِنَّهُم مُّرْتَقِبُونَ﴿۵۹﴾

پس، منتظر باش که آنان هم در انتظار [نتیجه اعمالشان‌] هستند.