إِنَّ ٱللَّهَ يُدْخِلُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ جَنَّـٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يَتَمَتَّعُونَ وَيَأْكُلُونَ كَمَا تَأْكُلُ ٱلْأَنْعَـٰمُ وَٱلنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ﴿۱۲﴾

خدا مؤمنانِ نیک‌رفتار را به باغهایی [از بهشت‌] درآورد که نهرها در دامن آن جاری است؛ و انکارورزان [تنها در دنیا‌] متمتع می‌شوند و همچون دامها می‌خورند، و[لی‌] آتش جایگاه آنان است.

وَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ هِىَ أَشَدُّ قُوَّةً مِّن قَرْيَتِكَ ٱلَّتِىٓ أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْنَـٰهُمْ فَلَا نَاصِرَ لَهُمْ﴿۱۳﴾

چه بسیار شهرها که [مردمش‌] نیرومندتر از [مردم‌] شهر تو - که اخراجت کردند - بودند، هلاکشان کردیم و [در برابر ما‌] یاوری نداشتند.

أَفَمَن كَانَ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّهِۦ كَمَن زُيِّنَ لَهُۥ سُوٓءُ عَمَلِهِۦ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُم﴿۱۴﴾

آیا کسی که بر شیوه روشنی از جانب ‌صاحب‌اختیار خویش است، همچون کسانی است که زشتی رفتار آنان در نظرشان آراسته شده است(۱) و هوسهای خویش را پیروی می‌کنند؟

مَّثَلُ ٱلْجَنَّةِ ٱلَّتِى وُعِدَ ٱلْمُتَّقُونَ ۖ فِيهَآ أَنْهَـٰرٌ مِّن مَّآءٍ غَيْرِ ءَاسِنٍ وَأَنْهَـٰرٌ مِّن لَّبَنٍ لَّمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُۥ وَأَنْهَـٰرٌ مِّنْ خَمْرٍ لَّذَّةٍ لِّلشَّـٰرِبِينَ وَأَنْهَـٰرٌ مِّنْ عَسَلٍ مُّصَفًّى ۖ وَلَهُمْ فِيهَا مِن كُلِّ ٱلثَّمَرَٰتِ وَمَغْفِرَةٌ مِّن رَّبِّهِمْ ۖ كَمَنْ هُوَ خَـٰلِدٌ فِى ٱلنَّارِ وَسُقُوا۟ مَآءً حَمِيمًا فَقَطَّعَ أَمْعَآءَهُمْ﴿۱۵﴾

وصف بهشتی که به پرواپیشگان وعده داده شده، [این است که‌] در آن نهرهایی از آبی تغییرناپذیر جریان دارد، و نهرهایی از شیر که طعمش دگرگون نشده، و نهرهایی از می‌که مایه لذّت نوشندگان است(۱)، و نهرهایی از عسل ناب؛ و آنجا همه [نوع‌] میوه‌ها در دسترسشان است و [نیز‌] آمرزشِ ‌صاحب‌اختیارشان؛ آیا [بهشتیان‌] چون ساکنان جاودانه دوزخند که آب داغی نوشانیده می‌شوند که روده‌های(۲) آنان را متلاشی کند؟!

وَمِنْهُم مَّن يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّىٰٓ إِذَا خَرَجُوا۟ مِنْ عِندِكَ قَالُوا۟ لِلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ مَاذَا قَالَ ءَانِفًا ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ طَبَعَ ٱللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُمْ﴿۱۶﴾

پاره‌ای از آنان(۱) به [گفتار‌] تو گوش فرا می‌دهند؛ و چون از حضورت خارج می‌شوند، به اهل دانش [با تمسخر‌] می‌گویند: [فهمیدید‌] لحظاتی پیش چه می‌گفت؟ خدا بر دلهاشان مهر [غفلت‌] نهاده است(۲) و هوسهای خویش را پیروی کرده‌اند(۳).

وَٱلَّذِينَ ٱهْتَدَوْا۟ زَادَهُمْ هُدًى وَءَاتَىٰهُمْ تَقْوَىٰهُمْ﴿۱۷﴾

و خدا بر هدایت رهیافتگان می‌افزاید(۱) و پرهیزکاریشان [را قوّت‌] می‌بخشد.

فَهَلْ يَنظُرُونَ إِلَّا ٱلسَّاعَةَ أَن تَأْتِيَهُم بَغْتَةً ۖ فَقَدْ جَآءَ أَشْرَاطُهَا ۚ فَأَنَّىٰ لَهُمْ إِذَا جَآءَتْهُمْ ذِكْرَىٰهُمْ﴿۱۸﴾

آیا جز این انتظار می‌برند که رستاخیز ناگهان بر آنان فرا رسد؟ در حالی که نشانه‌های(۱) آن آشکار شده است(۲)؛ آنگاه که رستاخیز فرا رسد، پندگرفتنشان چه فایده خواهد داشت(۳)؟

فَٱعْلَمْ أَنَّهُۥ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ وَٱسْتَغْفِرْ لِذَنۢبِكَ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ۗ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَمَثْوَىٰكُمْ﴿۱۹﴾

آگاه باش که معبودی جز خدا نیست؛ برای گناه خویش(۱) وبرای [گناه‌] مردان و زنان با ایمان آمرزش بخواه؛ که خدا میدان عمل و قرارگاه شما را می‌داند.