وَيَقُولُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَوْلَا نُزِّلَتْ سُورَةٌ ۖ فَإِذَآ أُنزِلَتْ سُورَةٌ مُّحْكَمَةٌ وَذُكِرَ فِيهَا ٱلْقِتَالُ ۙ رَأَيْتَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ نَظَرَ ٱلْمَغْشِىِّ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْمَوْتِ ۖ فَأَوْلَىٰ لَهُمْ﴿۲۰﴾

[برخی از‌] ایمان‌آوردگان می‌گویند: چرا سوره‌ای [در مورد اجازه جنگ‌] نازل نمی‌شود؟ امّا هنگامی که آیاتی صریح در مورد جنگ نازل می‌گردد، بیماردلان را می‌بینی که همچون کسی که از [سختی‌] مرگ دستخوش بیهوشی شده باشد، به تو می‌نگرند؛ [مرگ‌] بر آنان شایسته‌تر است.

طَاعَةٌ وَقَوْلٌ مَّعْرُوفٌ ۚ فَإِذَا عَزَمَ ٱلْأَمْرُ فَلَوْ صَدَقُوا۟ ٱللَّهَ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ﴿۲۱﴾

اطاعت و گفتار شایسته [بهتر است‌]؛ و چون امر کارزار جدّی شود، اگر [تعهّد خود با‌] خدا را تصدیق کنند(۱)، به نفع آنان است.

فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِن تَوَلَّيْتُمْ أَن تُفْسِدُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ وَتُقَطِّعُوٓا۟ أَرْحَامَكُمْ﴿۲۲﴾

آیا از شما توقّع می‌رفت که اگر [از فرمان خدا برای مشارکت در دفاع‌] روی برتابید، در زمین تبهکاری کنید و از خویشاوندانتان [که در جهاد شرکت داشتند‌] ببُرید؟

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ لَعَنَهُمُ ٱللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَأَعْمَىٰٓ أَبْصَـٰرَهُمْ﴿۲۳﴾

همینها هستند که خدا نفرینشان کرده و [گوش دلشان را‌] کر و چشمهای [دل‌]شان را کور ساخته است.

أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلْقُرْءَانَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَآ﴿۲۴﴾

آیا در قرآن تدبّر نمی‌کنند؛ مگر بر دلها[ی آنان‌] قفلها[ی غفلت‌] نهاده شده است(۱)؟

إِنَّ ٱلَّذِينَ ٱرْتَدُّوا۟ عَلَىٰٓ أَدْبَـٰرِهِم مِّنۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ ٱلْهُدَى ۙ ٱلشَّيْطَـٰنُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَىٰ لَهُمْ﴿۲۵﴾

کسانی که پس از روشن شدن راه هدایت بر آنان، به پشت سر خویش بازگشتند، شیطان [این کار را‌] در نظرشان آراست و آنان را گرفتار آرزوها[ی خام‌] کرد.

ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا۟ لِلَّذِينَ كَرِهُوا۟ مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ سَنُطِيعُكُمْ فِى بَعْضِ ٱلْأَمْرِ ۖ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرَارَهُمْ﴿۲۶﴾

زیرا به کسانی که آنچه را خدا نازل کرده خوش نداشتند(۱) گفتند: در پاره‌ای از امور از شما اطاعت می‌کنیم(۲)؛ و خدا پنهانکاری‌شان را می‌داند.

فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَـٰرَهُمْ﴿۲۷﴾

آنگاه که فرشتگان جانشان را می‌گیرند(۱)، در حالی که بر چهره‌ها و پشتهاشان می‌زنند(۲)، [حال آن دورویان‌] چگونه است؟

ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمُ ٱتَّبَعُوا۟ مَآ أَسْخَطَ ٱللَّهَ وَكَرِهُوا۟ رِضْوَٰنَهُۥ فَأَحْبَطَ أَعْمَـٰلَهُمْ﴿۲۸﴾

زیرا پیرو راهی شدند که خدای را به خشم می‌آورد و خشنودی او را(۱) نمی‌خواستند و [خدا هم‌] تلاششان را بر باد داد(۲).

أَمْ حَسِبَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ أَن لَّن يُخْرِجَ ٱللَّهُ أَضْغَـٰنَهُمْ﴿۲۹﴾

مگر بیماردلان پنداشته‌اند که خدا هرگز کینه‌هاشان(۱) را آشکار نخواهد ساخت.