يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ﴿۱۷﴾

نوجوانانی(۱) همواره شاداب گردِ آنان [به خدمت‌] می‌گردند،

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ﴿۱۸﴾

با جامها(۱) و تُنگها(۲) و قدحهایی از شراب جاری،

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ﴿۱۹﴾

که از نوشیدنش سردرد نگیرند و دستخوش مستی نشوند(۱)،

وَفَـٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ﴿۲۰﴾

و از هر میوه و گوشتِ پرنده که بخواهند [در اختیار دارند‌]؛

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ﴿۲۱﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَحُورٌ عِينٌ﴿۲۲﴾

و سپیدرویانی غزال چشم،

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ﴿۲۳﴾

همچون مرواریدی پوشیده؛

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۲۴﴾

به پاداش اعمالشان.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا﴿۲۵﴾

در آنجا [گفتارِ‌] یاوه و گنه‌آلود نخواهند شنید؛

إِلَّا قِيلًا سَلَـٰمًا سَلَـٰمًا﴿۲۶﴾

سخنی جز سلام و درود نیست(۱)

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ﴿۲۷﴾

و امّا خجستگان؛ چه خجستگانی؟!

فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ﴿۲۸﴾

در کنار کنارهای بی‌خار،

وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ﴿۲۹﴾

و درختان موز با خوشه‌های برهم‌نشسته،

وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ﴿۳۰﴾

با سایه‌ای گسترده،

وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ﴿۳۱﴾

و آبِ همواره روان،

وَفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ﴿۳۲﴾

و میوه‌های فراوان که نه تمام شود و نه ممنوع گردد،

لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ﴿۳۳﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ﴿۳۴﴾

و همسرانی(۱) گرانقدر که با آفرینشی ویژه پدید آوردیم؛

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءً﴿۳۵﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا﴿۳۶﴾

همواره دوشیزه(۱) و شوهردوستانی(۲) همسالند(۳)؛

عُرُبًا أَتْرَابًا﴿۳۷﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ﴿۳۸﴾

برای خجستگان که گروهی از پیشینیان و گروهی از متأخّرانند.

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۳۹﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ﴿۴۰﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ﴿۴۱﴾

و امّا شومی‌زدگان؛ چه شومی‌زدگانی؟!

فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ﴿۴۲﴾

در میان باد زهرآگین و آب داغ.

وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ﴿۴۳﴾

و سایه[ها]یی از دود سیاه(۱) که نه خنک است و نه فایده‌بخش(۲).

لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ﴿۴۴﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ﴿۴۵﴾

آنان قبل از این [در دنیا‌] سرمستِ عیاشی بودند؛

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ﴿۴۶﴾

و بر گناهِ بزرگ پای می‌فشردند(۱)؛

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ﴿۴۷﴾

و می‌گفتند: چگونه هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد(۱)؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ﴿۴۸﴾

و حتّی نیاکان ما؟!

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ﴿۴۹﴾

بگو: پیشینیان و آیندگان، همه در وعده‌گاهِ روزی معلوم(۱) جمع خواهند شد.

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ﴿۵۰﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.