يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِن سُوٓءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُۥٓ أَمَدًۢا بَعِيدًا ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ ٱللَّهُ نَفْسَهُۥ ۗ وَٱللَّهُ رَءُوفٌۢ بِٱلْعِبَادِ﴿۳۰﴾

روزی که هر کس آنچه از نیک و بد انجام داده است در برابر خود حاضر یابد(۱)، آرزو کند کاش میان او و رفتار [ناشایسته ا‌] ش فرسنگها فاصله بود(۲). خدا شما را از [نافرمانی‌] خود برحذر می‌دارد(۳)؛ و به بندگان رئوف است.

قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ ٱللَّهَ فَٱتَّبِعُونِى يُحْبِبْكُمُ ٱللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۳۱﴾

بگو: اگر خدا را دوست می‌دارید، مرا پیروی کنید تا خدا [هم‌] شما را دوست بدارد(۱) و گناهان شما را ببخشد، که خدا آمرزگاری است مهربان.

قُلْ أَطِيعُوا۟ ٱللَّهَ وَٱلرَّسُولَ ۖ فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَإِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۳۲﴾

بگو: از خدا و رسول اطاعت کنید(۱)؛ و اگر روی برتابند، [بدانند که‌] خدا انکارورزان را دوست ندارد.

۞ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصْطَفَىٰٓ ءَادَمَ وَنُوحًا وَءَالَ إِبْرَٰهِيمَ وَءَالَ عِمْرَٰنَ عَلَى ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۳۳﴾

خدا آدم و نوح و [افرادی از‌] خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر تمامی جهانیان برگزید،

ذُرِّيَّةًۢ بَعْضُهَا مِنۢ بَعْضٍ ۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ﴿۳۴﴾

در حالی که [از نظر تقوا‌] فرزندانی مشابه یکدیگر بودند؛ و خدا شنوایی داناست.

إِذْ قَالَتِ ٱمْرَأَتُ عِمْرَٰنَ رَبِّ إِنِّى نَذَرْتُ لَكَ مَا فِى بَطْنِى مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّىٓ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ﴿۳۵﴾

[به یاد آر‌] آنگاه که همسر عمران اظهار داشت: ‌صاحب‌اختیارا، من عهد کرده‌ام فرزندی که در رحم دارم، آزاد [از قید و بندهای دنیایی‌] در خدمت [معبد‌] تو باشد؛ از من بپذیر که شنوا و دانا تویی، تو.

فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّى وَضَعْتُهَآ أُنثَىٰ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَلَيْسَ ٱلذَّكَرُ كَٱلْأُنثَىٰ ۖ وَإِنِّى سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَإِنِّىٓ أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ ٱلشَّيْطَـٰنِ ٱلرَّجِيمِ﴿۳۶﴾

و چون وضع حمل کرد، [با افسوس‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، من دخترزاده‌ام [که قادر به انجام وظیفه در پرستشگاه نیست‌] - در حالی که خدا به حالِ فرزندی که او [به دنیا‌] آورد، داناتر است و هیچ پسری چون این دختر نیست(۱) - و او را مریم نام نهادم و او و فرزندانش را از [وسوسه‌های‌] شیطان طردشده، در پناه تو قرار می‌دهم.

فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۖ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا ٱلْمِحْرَابَ وَجَدَ عِندَهَا رِزْقًا ۖ قَالَ يَـٰمَرْيَمُ أَنَّىٰ لَكِ هَـٰذَا ۖ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِندِ ٱللَّهِ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ يَرْزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ﴿۳۷﴾

آنگاه ‌صاحب‌اختیارش مریم را به نیکویی پذیرفت و [نهال وجودش را‌] به تربیتی شایسته پرورش داد و زکریا را به سرپرستی او گماشت(۱)؛ هر گاه زکریا در محراب [عبادت‌] بر مریم وارد می‌شد، غذایی [شگفت آور‌] در کنار او می‌دید؛ [با تعجب‌] پرسید: مریم، این [روزی‌] از کجا برای تو رسیده است؟ [مریم‌] گفت: از جانب خدا؛ البته خدا هر که را بخواهد، بی‌دریغ روزی می‌بخشد.