وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ﴿۱﴾

سوگند به آسمان و ستاره شب،

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ﴿۲﴾

خبر نداری [عظمت‌] ستاره شب چگونه است(۱)!

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ﴿۳﴾

آن ستاره درخشان و نافذ،

إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ﴿۴﴾

[سوگند‌] که تمامی انسانها [فرشته‌ای‌] نگهبان و مراقب دارند(۱).

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ﴿۵﴾

انسان باید توجّه کند که از چه آفریده شده است.

خُلِقَ مِن مَّآءٍ دَافِقٍ﴿۶﴾

از آبی جهنده [و بی‌مقدار(۱)‌] آفریده شده است،

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ﴿۷﴾

که از میان پشت و سینه‌ها(۱) خارج می‌شود.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌ﴿۸﴾

بی‌گمان [پس از مرگ نیز خدا‌] به بازگرداندنش تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ﴿۹﴾

روزی که رازها(۱) آشکار می‌شود(۲)،

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ﴿۱۰﴾

انسان نه توانی دارد و نه یاوری(۱).

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ﴿۱۱﴾

سوگند به آسمان باران زا(۱)،

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ﴿۱۲﴾

و سوگند به زمینِ شکاف بردار [و کشت پذیر‌]،

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌ فَصْلٌ﴿۱۳﴾

که قرآن سخنی است فیصله‌بخش،

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ﴿۱۴﴾

نه شوخ طبعی.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا﴿۱۵﴾

معاندان به سختی نیرنگ می‌زنند،

وَأَكِيدُ كَيْدًا﴿۱۶﴾

من نیز [با‌] نیرنگ[شان مقابله‌] می‌کنم(۱)،

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا﴿۱۷﴾

پس انکارورزان را مهلت ده، چندصباحی [فقط(۱)‌].

سَبِّحِ ٱسْمَ رَبِّكَ ٱلْأَعْلَى﴿۱﴾

ویژگی[های] ‌صاحب‌اختیار برترِ خویش را تقدیس کن،

ٱلَّذِى خَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿۲﴾

همان خدایی که آفرید و سامان داد،

وَٱلَّذِى قَدَّرَ فَهَدَىٰ﴿۳﴾

و تقدیر(۱) و هدایت کرد،

وَٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلْمَرْعَىٰ﴿۴﴾

و چَراگاه[ها] را پدید آورد،

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحْوَىٰ﴿۵﴾

آنگاه خاشاکی خشک و تیره‌اش کرد،

سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ﴿۶﴾

به زودی تو را خوانا گردانیم [به گونه‌ای‌] که از یاد مبری،

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ﴿۷﴾

مگر آنچه خدا بخواهد، که او از آشکار و آنچه نهان می‌شود آگاه است.

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ﴿۸﴾

و آسانی برایت پیش می‌آوریم؛

فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكْرَىٰ﴿۹﴾

پس اندرز بده، اگر اندرز دادن مفید است؛

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ﴿۱۰﴾

هر که خداترس است، پند خواهد گرفت،

وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلْأَشْقَى﴿۱۱﴾

و نگونبخت‌ترین [مردم‌] از آن کناره می‌گیرد،

ٱلَّذِى يَصْلَى ٱلنَّارَ ٱلْكُبْرَىٰ﴿۱۲﴾

همان که به آتش بزرگ درمی‌آید؛

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ﴿۱۳﴾

آنگاه در آن آتش، نه مرگ خواهد داشت و نه زندگی(۱).

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ﴿۱۴﴾

بی‌گمان هر که پاکی ورزید و با یاد ویژگی[های] ‌صاحب‌اختیارش به نماز ایستاد، رستگار شد.

وَذَكَرَ ٱسْمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ﴿۱۵﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.