وَٱلْفَجْرِ﴿۱﴾

سوگند به سپیده دم،

وَلَيَالٍ عَشْرٍ﴿۲﴾

و به شبهای دهگانه(۱)،

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ﴿۳﴾

و به زوج و فرد(۱)،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ﴿۴﴾

و به شب، هنگامی که آهنگ رفتن کند [که پروردگارت در کمین نشسته است(۱)‌]؛

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِى حِجْرٍ﴿۵﴾

آیا در این [امور‌] برای خردمندان سوگندی [قابل‌قبول‌] هست؟

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ﴿۶﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که ‌صاحب‌اختیارت با قوم عاد چه کرد(۱)؟!

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ﴿۷﴾

[و نیز با پایتختشان‌] «ارم» که [قصرهای بلند و‌] ستونهای کشیده داشت،

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَـٰدِ﴿۸﴾

[شهری‌] که نظیرش در [سایر‌] سرزمینها آفریده نشده بود؟!

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ﴿۹﴾

و با قوم ثمود(۱) که در درّه، تخته سنگها را [برای احداث بنا‌] می‌بریدند(۲)،

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ﴿۱۰﴾

و با فرعون که سپاهی نیرومند داشت؟!

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَـٰدِ﴿۱۱﴾

هم آنان که در سرزمینها سر به طغیان برداشتند؛

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ﴿۱۲﴾

و بسیار تبهکاری کردند،

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ﴿۱۳﴾

[تا آنکه‌] ‌صاحب‌اختیارت تازیانه مجازات را بر آنان فرود آورد(۱)؛

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ﴿۱۴﴾

که البته ‌صاحب‌اختیار تو در کمین نشسته است.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ﴿۱۵﴾

امّا انسان، وقتی ‌صاحب‌اختیارش او را می‌آزماید و مورد اکرام و نعمتش قرار می‌دهد، [با غرور‌] می‌گوید: [شایستگی داشتم که‌] ‌صاحب‌اختیارم مرا عزیز و گرامی داشته است(۱).

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَـٰنَنِ﴿۱۶﴾

و امّا چون باز او را می‌آزماید و روزی را بر او سخت می‌گیرد، [به جای صبر و تلاش(۱)‌] می‌گوید: ‌صاحب‌اختیارم مرا خوار گردانید(۲).

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ﴿۱۷﴾

هرگز، بلکه [مشکل این است که‌] یتیم را گرامی نمی‌دارید،

وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ﴿۱۸﴾

و [یکدیگر را‌] بر غذا دادن بینوا ترغیب نمی‌کنید،

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا﴿۱۹﴾

و میراث [ضعیفان‌] را به تمامی می‌خورید؛

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّا جَمًّا﴿۲۰﴾

و مال [و ثروت‌] را بسیار دوست می‌دارید.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا﴿۲۱﴾

هان؛ آنگاه که زمین به سختی و شدّت در هم کوفته شود،

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا﴿۲۲﴾

و [فرمان(۱)‌] ‌صاحب‌اختیارت فرا رسد و فرشتگان صف‌زده حضور یابند؛

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ﴿۲۳﴾

در آن روز، دوزخ [برابر بزهکاران‌] آورده شود(۱)، در چنین روزی انسان به خود آید(۲)، امّا چه سود؟!