وَلِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۚ وَإِلَى ٱللَّهِ تُرْجَعُ ٱلْأُمُورُ﴿۱۰۹﴾

هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست؛ و همه کارها به او بازگردانده می‌شود.

كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِٱلْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ ٱلْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ ۗ وَلَوْ ءَامَنَ أَهْلُ ٱلْكِتَـٰبِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُم ۚ مِّنْهُمُ ٱلْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ ٱلْفَـٰسِقُونَ﴿۱۱۰﴾

شما نیکوترین مردمی هستید که به جهان عرضه شدید، [زیرا یکدیگر را‌] به رفتار شایسته فرا می‌خوانید و از ناپسند بازمی‌دارید(۱) و به خدا ایمان دارید؛ و اگر اهل‌کتاب [نیز‌] ایمان می‌آوردند، به سود آنان بود؛ و[لی‌] برخی از آنان با ایمانند و بیشترشان منحرفند.

لَن يَضُرُّوكُمْ إِلَّآ أَذًى ۖ وَإِن يُقَـٰتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ ٱلْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنصَرُونَ﴿۱۱۱﴾

هرگز به شما(۱) گزندی نرسانند، مگر آزار اندکی؛ و اگر با شما به جنگ برخیزند، در مقابل شما به عقب بازمی‌گردند؛ آنگاه [نیز‌] مورد یاری قرار نخواهند گرفت.

ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ ٱلذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوٓا۟ إِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ ٱللَّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ ٱلنَّاسِ وَبَآءُو بِغَضَبٍ مِّنَ ٱللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ ٱلْمَسْكَنَةُ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا۟ يَكْفُرُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَيَقْتُلُونَ ٱلْأَنۢبِيَآءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوا۟ وَّكَانُوا۟ يَعْتَدُونَ﴿۱۱۲﴾

هر جا که دیده شوند، محکوم به ذلّت و درماندگی‌اند، مگر با داشتن ارتباطی [شایسته‌] با خدا و مردم و به خشم خدا گرفتار شده‌اند و [سرنوشت‌] درماندگی بر آنها مقرّر شد؛ زیرا به سبب نافرمانی و تجاوزشان، آیات خدا را انکار می‌کردند و پیامبران را به ناحق می‌کشتند(۱).

۞ لَيْسُوا۟ سَوَآءً ۗ مِّنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ أُمَّةٌ قَآئِمَةٌ يَتْلُونَ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ ءَانَآءَ ٱلَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ﴿۱۱۳﴾

اهل‌کتاب [همه‌] یکسان نیستند؛ [برخی از آنان‌] گروهی به پاخاسته‌اند و در ساعات(۱) شب به تلاوت آیات خدا مشغولند و [در مقابل عظمت او‌] سر به خاک می‌سایند؛

يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِٱلْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ ٱلْمُنكَرِ وَيُسَـٰرِعُونَ فِى ٱلْخَيْرَٰتِ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۱۱۴﴾

به خدا و روز واپسین باور دارند و به رفتار شایسته فرا می‌خوانند و از ناپسند بازمی‌دارند(۱) و در نیکوییها شتاب می‌ورزند و در شمار شایستگانند.

وَمَا يَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍ فَلَن يُكْفَرُوهُ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِٱلْمُتَّقِينَ﴿۱۱۵﴾

هر کار نیکویی انجام دهند، هرگز درباره آن مورد ناسپاسی قرار نخواهند گرفت، که خدا به [حال‌] پرواپیشگان آگاه است.