إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَن تُغْنِىَ عَنْهُمْ أَمْوَٰلُهُمْ وَلَآ أَوْلَـٰدُهُم مِّنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلنَّارِ ۚ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ﴿۱۱۶﴾

اموال و فرزندان انکارورزان، در برابر [مجازات‌] خدا به هیچ وجه به حالشان سودمند نخواهد بود؛ و جاودانه دوزخی‌اند(۱).

مَثَلُ مَا يُنفِقُونَ فِى هَـٰذِهِ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ ۚ وَمَا ظَلَمَهُمُ ٱللَّهُ وَلَـٰكِنْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ﴿۱۱۷﴾

داستان آنچه [در راه پیشبرد اغراض خود‌] در زندگی دنیا هزینه می‌کنند(۱)، همچون داستان باد سوزانی است که بر کشتزار گروهی که بر خویش ستم کرده‌اند می‌وزد و آن را نابود می‌کند(۲)؛ خدا بر آنها ستمی نکرد، بلکه خود در حق خویش ستم می‌کنند.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تَتَّخِذُوا۟ بِطَانَةً مِّن دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا۟ مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ ٱلْبَغْضَآءُ مِنْ أَفْوَٰهِهِمْ وَمَا تُخْفِى صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ ۚ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ ٱلْـَٔايَـٰتِ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ﴿۱۱۸﴾

ای ایمان‌آوردگان، بیگانگان را محرم اسرار خود انتخاب نکنید که آنان از هیچ گونه تباهی در حق شما کوتاهی نمی‌کنند(۱)؛ دوست دارند که شما در رنج باشید؛ [نشانه‌های‌] عناد از لحنشان آشکار است و کینه‌هایی که دلهایشان نهان می‌دارد، بزرگتر است؛ به راستی آیات را برای شما به روشنی بیان کردیم، اگر خردورزی کنید [درمی‌یابید‌].

هَـٰٓأَنتُمْ أُو۟لَآءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِٱلْكِتَـٰبِ كُلِّهِۦ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَوْا۟ عَضُّوا۟ عَلَيْكُمُ ٱلْأَنَامِلَ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۚ قُلْ مُوتُوا۟ بِغَيْظِكُمْ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ﴿۱۱۹﴾

هان! شما کسانی هستید که آنان را دوست می‌دارید و[لی‌] آنان شما را دوست نمی‌دارند، شما به همه کتاب [های آسمانی‌] باور دارید [ولی آنان تنها کتاب خودشان را قبول دارند‌]؛ و زمانی که شما را ملاقات می‌کنند می‌گویند: [ما هم‌] ایمان آورده‌ایم و چون به خلوت روند، از [شدّت‌] خشم نسبت به شما سرانگشت(۱) خویش به دندان گزند؛ بگو: به خشم خویش بمیرید که خدا به راز دلها داناست.

إِن تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِن تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا۟ بِهَا ۖ وَإِن تَصْبِرُوا۟ وَتَتَّقُوا۟ لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْـًٔا ۗ إِنَّ ٱللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ﴿۱۲۰﴾

اگر خیری به شما رسد، آنان را ناراحت خواهد کرد و اگر حادثه ناگواری برای شما رخ دهد، بدان شادمان می‌شوند؛ و اگر شکیبا و باپروا باشید، نیرنگشان زیانی متوجهِ شما نخواهد کرد، که خدا به آنچه می‌کنند احاطه دارد.

وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ ٱلْمُؤْمِنِينَ مَقَـٰعِدَ لِلْقِتَالِ ۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ﴿۱۲۱﴾

[به یاد آر ای پیامبر‌] آنگاه را که صبحگاهان از میان خانواده خود خارج شدی تا مؤمنان را در مواضع نظامی برای جنگ [اُحد(۱)‌] مستقر سازی(۲) و خدا شنوا و داناست.