وَمَآ أَصَـٰبَكُمْ يَوْمَ ٱلْتَقَى ٱلْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ ٱللَّهِ وَلِيَعْلَمَ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۱۶۶﴾

آنچه روز درگیری دو سپاه [در احد‌] به شما رسید، بنا به قانونمندی خدا بود [زیرا نافرمانی به شکست می‌انجامد. چنین شد تا به خطای خود پی ببرید‌] و تا مؤمنان [واقعی‌] را [که ایستادگی کردند، خدا‌] بازشناسد؛

وَلِيَعْلَمَ ٱلَّذِينَ نَافَقُوا۟ ۚ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا۟ قَـٰتِلُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ أَوِ ٱدْفَعُوا۟ ۖ قَالُوا۟ لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَّٱتَّبَعْنَـٰكُمْ ۗ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمَـٰنِ ۚ يَقُولُونَ بِأَفْوَٰهِهِم مَّا لَيْسَ فِى قُلُوبِهِمْ ۗ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ﴿۱۶۷﴾

و دورویان را نیز بشناسد که [چون‌] به آنان گفته شد: بیایید در راه خدا جنگ کنید و یا [از حریم خود‌] دفاع نمایید، گفتند: اگر جنگی را [به مصلحت‌] می‌دانستیم، از شما پیروی می‌کردیم(۱)؛ آنان در آن روز به کفر نزدیکتر بودند تا ایمان؛ به زبان چیزهایی می‌گویند که در دل اعتقاد ندارند؛ و خدا بدانچه [در دل‌] نهفته می‌دارند، آگاه‌تر است.

ٱلَّذِينَ قَالُوا۟ لِإِخْوَٰنِهِمْ وَقَعَدُوا۟ لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا۟ ۗ قُلْ فَٱدْرَءُوا۟ عَنْ أَنفُسِكُمُ ٱلْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۱۶۸﴾

آنان که [از جهاد‌] بازایستادند، درباره برادران [مؤمن‌] خویش گفتند: اگر از ما اطاعت کرده بودند، کشته نمی‌شدند؛ بگو: اگر راست می‌گویید مرگ را از خود بازدارید.

وَلَا تَحْسَبَنَّ ٱلَّذِينَ قُتِلُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ أَمْوَٰتًۢا ۚ بَلْ أَحْيَآءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ﴿۱۶۹﴾

کسانی را که در راه خدا جان باخته‌اند، هرگز مرده مپندار؛ آنان [در بهشت(۱)‌] زنده‌اند و در پیشگاه ‌صاحب‌اختیار خویش روزی داده می‌شوند(۲).

فَرِحِينَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِۦ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِٱلَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا۟ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴿۱۷۰﴾

در حالی که به آنچه خدا از فزون‌بخشی خود به آنان عطا کرده است، شادمانند، و برای [سرانجام‌] کسانی که [راه‌] آنان را پی گرفته‌اند و [هنوز‌] به آنان نپیوسته‌اند، شادی می‌کنند؛ چرا که آنان ترس و اندوهی نخواهند داشت(۱).

۞ يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِّنَ ٱللَّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۱۷۱﴾

به نعمت و افزون‌بخشی‌ای از [جانب‌] خدا و اینکه خدا پاداش مؤمنان را تباه نخواهد کرد، شادی می‌کنند.

ٱلَّذِينَ ٱسْتَجَابُوا۟ لِلَّهِ وَٱلرَّسُولِ مِنۢ بَعْدِ مَآ أَصَابَهُمُ ٱلْقَرْحُ ۚ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ مِنْهُمْ وَٱتَّقَوْا۟ أَجْرٌ عَظِيمٌ﴿۱۷۲﴾

کسانی که پس از زخمی شدن [در نبرد احد، باز هم‌] دعوت خدا و رسول را [برای نبردی دیگر‌] اجابت کردند(۱)، نیکوکاران و پرواپیشگانشان پاداشی بزرگ خواهند داشت؛

ٱلَّذِينَ قَالَ لَهُمُ ٱلنَّاسُ إِنَّ ٱلنَّاسَ قَدْ جَمَعُوا۟ لَكُمْ فَٱخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَـٰنًا وَقَالُوا۟ حَسْبُنَا ٱللَّهُ وَنِعْمَ ٱلْوَكِيلُ﴿۱۷۳﴾

[همان‌] کسانی که چون [گروهی از‌] مردم به ایشان گفتند که: اهالی [مکّه] برای [حمله به‌] شما [سپاهی‌] گرد آورده‌اند، از آنان بترسید، [این سخن‌] بر ایمانشان افزود و گفتند: خدا ما را کافی است و نیکو کارگزاری است(۱).