وَإِذْ أَخَذَ ٱللَّهُ مِيثَـٰقَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ لَتُبَيِّنُنَّهُۥ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُۥ فَنَبَذُوهُ وَرَآءَ ظُهُورِهِمْ وَٱشْتَرَوْا۟ بِهِۦ ثَمَنًا قَلِيلًا ۖ فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ﴿۱۸۷﴾

به یاد آرید آنگاه که خدا [به زبان پیامبران‌] از اهل‌کتاب پیمان گرفت که کتاب [خدا‌] را برای مردم به روشنی بیان کنید و پرده‌پوشی‌اش نکنید، ولی آنان عهد خویش را پشت سر(۱) انداختند و آن را به بهای ناچیزی فروختند؛ [به راستی‌] بد معامله‌ای کردند(۲).

لَا تَحْسَبَنَّ ٱلَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِمَآ أَتَوا۟ وَّيُحِبُّونَ أَن يُحْمَدُوا۟ بِمَا لَمْ يَفْعَلُوا۟ فَلَا تَحْسَبَنَّهُم بِمَفَازَةٍ مِّنَ ٱلْعَذَابِ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۱۸۸﴾

هرگز مپندار کسانی که از رفتار [ناهنجار‌] خود سرمست هستند و دوست دارند به خاطر آنچه نکرده‌اند، مورد ستایش قرار گیرند، از مجازات [الهی‌] برهند؛ و مجازاتی دردناک [در انتظار‌] دارند.

وَلِلَّهِ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۗ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۱۸۹﴾

فرمانروایی آسمانها و زمین خاصّ خداست؛ و خدا بر هر کاری تواناست.

إِنَّ فِى خَلْقِ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَٱخْتِلَـٰفِ ٱلَّيْلِ وَٱلنَّهَارِ لَـَٔايَـٰتٍ لِّأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۱۹۰﴾

به راستی در آفرینش آسمانها و زمین و گردش پیاپی شب و روز(۱) برای خردمندان نشانه‌هایی [از توان و تدبیر خدا‌] است؛

ٱلَّذِينَ يَذْكُرُونَ ٱللَّهَ قِيَـٰمًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِى خَلْقِ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَـٰذَا بَـٰطِلًا سُبْحَـٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ﴿۱۹۱﴾

همان کسانی که [در همه حال‌] ایستاده(۱) و نشسته(۲) و بر پهلو آرمیده(۳)، خدای را یاد می‌کنند و در آفرینش آسمانها و زمین می‌اندیشند؛ [و می‌گویند:‌] ‌صاحب‌اختیارا، این(۴) [نظام باعظمت‌] را بیهوده نیافریده‌ای؛ تو را تقدیس می‌کنیم، ما را از مجازات آتش بازدار.

رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُۥ ۖ وَمَا لِلظَّـٰلِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ﴿۱۹۲﴾

‌صاحب‌اختیارا، هر که را [به کیفر رفتارش‌] به آتش افکنی، به راستی رسوایش کرده‌ای(۱)؛ و ستمگران یاوری نخواهند داشت.

رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِى لِلْإِيمَـٰنِ أَنْ ءَامِنُوا۟ بِرَبِّكُمْ فَـَٔامَنَّا ۚ رَبَّنَا فَٱغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلْأَبْرَارِ﴿۱۹۳﴾

‌صاحب‌اختیارا، ما [صدای پیامبر‌] منادی [توحید‌] را که به ایمان فرا می‌خواند، شنیدیم(۱)؛ [به ما ابلاغ کرد‌] به ‌صاحب‌اختیار خود ایمان آورید و ایمان آوردیم؛ ‌صاحب‌اختیارا، گناهان ما را بیامرز و بدیهای ما را بزدای و همردیف نیکوکاران جان ما را بگیر.

رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخْزِنَا يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۗ إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ ٱلْمِيعَادَ﴿۱۹۴﴾

‌صاحب‌اختیارا، آنچه به وسیله رسولانت ما را وعده داده‌ای، به ما ارزانی دار و در روز رستاخیز رسوایمان نگردان، که ‌‌یقیناً خلف وعده نخواهی کرد.